โรงฝึกยุทธ์เจิ้นหย่วน
หนึ่งในสามขุมอำนาจแห่งเมืองผิงหยาง
ที่นี่แตกต่างจากกลิ่นอายหยาบกระด้างของแก๊งหมาป่าสวรรค์และแก๊งพยัคฆ์ทมิฬ บรรยากาศเต็มไปด้วยกฎระเบียบอันเข้มงวด
ประตูใหญ่สีชาดสูงตระหง่านปิดสนิท มีเพียงประตูด้านข้างสองฝั่งที่เปิดอยู่
หลี่ชิงซานสวมเสื้อแขนสั้นผ้าหยาบสีเทาซีดจนขาว ในมือกำแผ่นป้ายไม้ที่เฉินเหยียนมอบให้
เขาเดินเลียบกำแพงเข้าไปทางประตูฝั่งซ้าย
ผ่านทางเดินหินสีเขียวแคบยาว ก็ถึงห้องธุรการ
ผู้ดูแลจ้าวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ
ในมือถือกาน้ำชาจื่อซา ค่อย ๆ ละเลียดจิบอย่างไม่รีบร้อน
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็ถามขึ้นอย่างเฉยชา
“คนมาใหม่หรือ?”
ผู้ดูแลจ้าวลากเสียงยาว น้ำเสียงแฝงความหยิ่งผยอง
“รู้กฎหรือไม่? เข้ามาแล้วไม่รู้จักเคาะประตูก่อนหรือ?”
หลี่ชิงซานหยุดฝีเท้า
เขาไม่เอ่ยวาจา
เพียงยืนนิ่งอย่างสงบอยู่นอกธรณีประตู แล้วยื่นแผ่นป้ายไม้ในมือออกไป
ผู้ดูแลจ้าวขมวดคิ้ว
เขาวางกาน้ำชาจื่อซาลงอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนเงยหน้าขึ้น
ตั้งใจจะสั่งสอนชายชราที่ไม่รู้กฎผู้นี้ให้ดี
ทว่า...
ชั่วขณะที่สายตาของทั้งสองประสานกัน
คำตำหนิที่จวนจะหลุดจากปากผู้ดูแลจ้าวกลับติดค้างอยู่ในลำคอ
รูม่านตาของเขาหดวูบ
ร่างกายเอนหงายไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ
ในฐานะผู้ดูแลเขตนอกของโรงฝึกยุทธ์เจิ้นหย่วน แม้พรสวรรค์ของเขาจะธรรมดา แต่ก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหมิงจิ้งอย่างแท้จริง