ภายในลานเรือน
สายลมอ่อนพัดผ่าน
กลิ่นคาวเลือดที่หลงเหลืออยู่ในอากาศจึงสลายไป
หลี่ชิงซานยืนอยู่กับที่ พลิกเล่นก้อนหินกลมสีดำสนิทดุจหมึกในมือ
สัมผัสเย็นเฉียบ
แผ่กลิ่นอายสงัดตายอันชวนให้ใจสั่น
ไม่ไกลนัก
เผยเจิงกำลังค้นหาอะไรบางอย่างท่ามกลางซากเนื้อหนังที่กลายเป็นเถ้าถ่าน
ครู่หนึ่งต่อมา
เขาลุกขึ้นยืน ในมือถือเข็มทิศสีทองหม่นอันประณีต
เข็มทิศตรวจแท้
มันคือของวิเศษที่ผู้อาวุโสเสวี่ยถูใช้ตรวจสอบจำนวนผู้ฝึกตนขั้นปราณแท้จริงในเมืองผิงหยางก่อนหน้านี้
เผยเจิงถือเข็มทิศ เดินเร็วรี่ไปหาหลี่ชิงซานกับลู่หยวน
มือของเขายังคงสั่นเล็กน้อย
“ผู้อาวุโส”
“ใต้เท้าลู่”
เผยเจิงสูดหายใจลึก ก่อนยื่นเข็มทิศส่งให้
“ของสิ่งนี้ ข้ารู้จัก”
“เข็มทิศตรวจแท้ของลัทธิบูชาสวรรค์”
ลู่หยวนรับเข็มทิศไปมอง สีหน้าพลันเคร่งขรึมอย่างยิ่ง
“มิน่าเล่า”
ลู่หยวนกล่าวเสียงต่ำ
“คนชั่วจากลัทธิบูชาสวรรค์พวกนี้ แม้จะกระทำการบ้าคลั่ง แต่ลึก ๆ แล้วกลับระมัดระวังอย่างยิ่ง”
“พวกมันไม่เคยลงมือในศึกที่ไม่มั่นใจว่าจะชนะ!”
“ก่อนออกปฏิบัติการทุกครั้ง พวกมันจะใช้เข็มทิศตรวจแท้นี้สำรวจจำนวนผู้ฝึกตนขั้นปราณแท้จริงในรัศมีร้อยลี้”
“หากตรวจพบยอดฝีมือ หรือเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี พวกมันก็จะไม่ลงมือ ถอนกำลังกลับไปทันที”
กล่าวถึงตรงนี้
ลู่หยวนกับเผยเจิงสบตากัน
ในดวงตาของทั้งคู่ฉายแววหวาดหวั่น
ในเมื่อลัทธิบูชาสวรรค์มีของวิเศษสำหรับตรวจจับเช่นนี้ เหตุใดผู้อาวุโสเสวี่ยถูจึงยังกล้าบุกเข้ามาอย่างผึ่งผาย?
เผยเจิงชี้ไปที่เข็มทิศ
เสียงแหบพร่า
“เมื่อครู่ ข้าดูบันทึกตำแหน่งเข็มบนเข็มทิศแล้ว”
“บนหน้าปัด...แสดงจุดแสงเพียงสองจุด”
“หมายความว่ามีผู้ฝึกตนขั้นปราณแท้จริงระยะแรกเพียงสองคน”
เผยเจิงกลืนน้ำลาย สายตาเปี่ยมความเคารพมองไปยังหลี่ชิงซาน