ก้นหลุมฝ่ามือ
ดินโคลนพลิกกระจาย ยังมีกลิ่นไหม้เกรียมจาง ๆ จากการถูกความร้อนแผดเผา
หลี่ชิงซานหยุดฝีเท้า
เขาก้มหน้า มองเค้าโครงร่างมนุษย์ที่ถูกบดแบนอยู่ตรงนั้น
ใจกลางเค้าโครงร่าง
นิ้วขาดท่อนหนึ่ง ซึ่งสลักอักขระสีแดงคล้ำไว้เต็มไปหมด กำลังนอนนิ่งอยู่ในดิน
เปล่งประกายแสงมืดมนและประหลาดพิกล
หลี่ชิงซานยื่นมือขวาออกไป
นิ้วมือเหี่ยวย่นคีบนิ้วขาดท่อนนั้น
ขึ้นมา
ในชั่วขณะที่ปลายนิ้วสัมผัสกับนิ้วขาดท่อน!
“ตูม!”
ไอชั่วร้ายอันมหาศาลและเย็นเยียบถึงขีดสุด พลันทะลักออกมาราวกับอุทกภัยสีดำที่เขื่อนพัง
มันไหลตามปลายนิ้วของหลี่ชิงซาน พุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง!
ไอชั่วร้ายสายนี้ดุดันเกินไป
มันแฝงเจตจำนงอันน่าสะพรึงกลัวที่กัดกร่อนสรรพสิ่งและทำลายชีวิตได้ทุกอย่าง
หมายจะทำลายเส้นลมปราณของหลี่ชิงซานและยึดครองร่างของเขาในพริบตา!
ชั่วอึดใจถัดมา
ปราณโลหิตแกร่งสีทองบริสุทธิ์ซึ่งซ่อนเร้นอยู่ลึกในไขกระดูกของหลี่ชิงซาน ผ่านการขัดเกลาจากกาลเวลายาวนานถึง 120 ล้านปี
ราวกับถูกท้าทาย
พลันตื่นขึ้น!
“หึ่ง—”
เสียงกึกก้องประหนึ่งระฆังยักษ์ดังสะเทือนจากภายในร่าง
โลหิตสีทองบริสุทธิ์ เปี่ยมด้วยพลังหยางบริสุทธิ์สูงสุด ความร้อนอันน่าสะพรึงกลัว และอำนาจที่บดขยี้ทุกสิ่ง
แผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตา
ไอชั่วร้ายสีดำที่เมื่อครู่ยังโอหังผยอง หมายจะเข้ายึดรังแทนเจ้าของเดิม
พลันประหนึ่งเผชิญดวงตะวันเจิดจ้าบนฟ้าเก้าชั้น!
“ซี้ด—”
ในความเลือนราง คล้ายมีเสียงกรีดร้องแหลมสูงและโหยหวนดังขึ้น
แทบไม่มีการต้านทานใด ๆ
ไอชั่วร้ายอันมหาศาล ซึ่งทำให้เซวียเจิ้นหวาดเกรงประหนึ่งเทพเจ้า และต้องอาศัยโลหิตแท้จึงจะหยิบยืมพลังมาใช้ได้เพียงเสี้ยวเดียว