กาลเวลา
เริ่มเคลื่อนผ่านไปในห้วงความว่างเปล่าแห่งนี้
10,000 ปี
100,000 ปี
500,000 ปี
1,000,000 ปี!
“หึ่ง”
ในห้วงว่างเปล่า หลี่ชิงซานขยับนิ้วเบา ๆ
ริ้วลายมิติด้านหน้าพลันยืดยาวออก
2 ฉื่อ!
หลี่ชิงซานยังไม่หยุด
ไปต่อ!
เพราะเขาล่วงรู้แก่นแท้ของมิติแล้ว
ความเร็วในการทะลวงขั้นของเขาในตอนนี้รวดเร็วจนน่าตกตะลึงยิ่ง
ต้องรู้ไว้ว่า
ครั้งนั้นเขาใช้เวลานานถึง 120 ล้านกว่าปี กว่าจะเข้าใจการพับมิติตั้งแต่ศูนย์จนถึง 1 ฉื่อ!
แต่ตอนนี้
เพียงฝึกฝน 1 ล้านปี เขาก็สามารถขยายขอบเขตการพับมิติออกไปได้อีก 1 ฉื่อ!
นี่คือการเติบโตแบบทวีคูณที่พุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง
5 ล้านปี
13 ล้านปี
46 ล้านกว่าปี
หลี่ชิงซานราวกับเครื่องจักรที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย คอยถักทอและดึงรั้งเส้นแบ่งของมิติท่ามกลางความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด
เขาจมดิ่งอยู่กับมัน
จิตใจจดจ่ออยู่กับสิ่งเดียว
370 ล้านปี
842 ล้านปี
1,590 ล้านกว่าปี...
กาลเวลา ณ ที่แห่งนี้เป็นเพียงตัวเลขที่เพิ่มพูนขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลี่ชิงซานเองก็ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้ว
เขาเพียงค่อย ๆ ฝึกฝนเพื่อขยายขอบเขตของมิติออกไปทีละขั้น
จนกระทั่ง
เขารู้สึกว่าการควบคุมกฎมิติแห่งห้วงนี้ได้มาถึงจุดที่กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว ราวกับชนกำแพงคอขวด
“ฟู่...”
ในห้วงว่างเปล่า
หลี่ชิงซานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ลมหายใจขุ่นมัวสายหนึ่งถูกผ่อนออกมา
แม้ไร้สุ้มเสียง แต่ห้วงอากาศโดยรอบกลับบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงเพราะลมหายใจนั้น
การฝึกฝนสิ้นสุดลง
เขาสัมผัสดูคร่าว ๆ
การปิดด่านครั้งนี้
น่าจะใช้เวลาฝึกฝนไปนานถึงสองพันล้านกว่าปี
ผลลัพธ์
ก็นับว่าอุดมสมบูรณ์ยิ่ง
หลี่ชิงซานลุกขึ้นยืน มองความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดเบื้องหน้าด้วยแววตาสงบนิ่ง
เพียงความคิดขยับไหว
“ฟึ่บ”
ไร้ซึ่งสัญญาณใด ๆ
ร่างของเขาพลันหายวับไปจากจุดเดิม