ภายในห้วงมิติอันว่างเปล่า
พลังวิญญาณของหลี่ชิงซานแปรเปลี่ยน ก่อนแผ่คลื่นสีดำอันเย็นเยียบและคลุมเครือออกมาชั้นหนึ่ง
กลิ่นอายเช่นนั้นไม่ต่างจาก “พรประทานแห่งสวรรค์” ของลัทธิบูชาสวรรค์แม้แต่น้อย
ปลอมแปลงได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เขาจ้องมองลูกหินกลมสีดำสนิทที่ลอยอยู่ตรงหน้า
เนตรจันทรา
เพียงยื่นมือออกไป แล้วถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าไปในนั้น
บางที
ก็อาจได้รับพลังแห่งการคืนชีพอย่างไร้ขีดจำกัด
หลี่ชิงซานค่อย ๆ ยกมือขึ้น
ปลายนิ้วห่างจากลูกหินเย็นเฉียบเพียงไม่ถึงครึ่งชุ่น
ทว่า
ในชั่วขณะที่กำลังจะสัมผัสมัน
มือของหลี่ชิงซานกลับหยุดชะงัก
ค้างอยู่กลางอากาศ
ภาพหนึ่งพลันผุดขึ้นในห้วงความคิดของเขาอย่างไม่อาจควบคุม
มันคือห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่และเย็นเยียบ
บนดาวเคราะห์ขนาดมหึมา มีเงาสยองขวัญที่มิอาจพรรณนาได้ตัวหนึ่งหมอบอยู่
ลูกตายักษ์ที่ดูราวกับจะยัดเทือกเขาหลายลูกลงไปได้
หนวดสีแดงคล้ำมากมายนับไม่ถ้วน ซึ่งแทงลึกเข้าไปในดาวเคราะห์และดูดกลืนพลังชีวิตอย่างบ้าคลั่ง
มิตินั้น
ตัวตนระดับนั้น!
หลี่ชิงซานมองเนตรจันทราที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม แววหวาดระแวงลึกล้ำวาบผ่านดวงตา
“หากว่า...”
เขาถามตัวเองในใจอย่างเงียบงัน
“หากมีคนมองกลอุบายปลอมแปลงของข้าออกเล่า?”
“หากกลไกของเนตรจันทรานี้ไม่ได้ตรวจสอบกลิ่นอาย แต่เชื่อมต่อกับเจตจำนงของร่างจริงเจ้าลูกตายักษ์นั่นโดยตรงเล่า?”
ทันทีที่สัมผัสมัน
ก็เท่ากับส่งพิกัดที่แม่นยำให้สัตว์ยักษ์น่าสะพรึงกลัวตัวนั้นในห้วงจักรวาลอันกว้างใหญ่ด้วยตัวเอง
“ข้าตอบโต้ได้หรือไม่?”
หลี่ชิงซานประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วในใจ