มือข้างหนึ่งลอยค้างอยู่กลางอากาศ
นิ้วทั้งห้างอเล็กน้อย
บีบลงบนขอบโต๊ะไม้ด้านล่างอย่างง่ายดาย
“กร๊อบ”
มุมโต๊ะที่แข็งแกร่งพลันแหลกสลาย กลายเป็นเศษไม้กองหนึ่ง
จากนั้น
มือข้างนั้นก็หดกลับเข้าไปในรอยแยก
ห่างออกไปหนึ่งฉื่อ หลี่ชิงซานดึงมือขวาออกมาจากรอยแยกตรงหน้า
ไร้รอยขีดข่วนแม้แต่น้อย
รอยแยกมิติทั้งสองสาย เมื่อไร้พลังคอยค้ำจุน ก็ประสานเข้าหากันอย่างรวดเร็วและหายวับไป
ในอากาศเหลือเพียงเศษไม้ไม่กี่ชิ้นที่ร่วงหล่น
นี่มัน...
แม้แต่หลี่ชิงซานเองยังงุนงง
เขาก้มมองมือตนเอง ก่อนจะหันไปมองโต๊ะที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งฉื่อ ซึ่งมุมหนึ่งหายไป
แววตาฉายความตื่นตะลึงที่ยากจะปกปิด
เขานึกว่าตนเข้าใจเพียงวิธีใช้รอยแยกมิติตัดศัตรู
ไม่คิดเลยว่า
มันจะเป็นการทะลวงผ่านมิติ!
หยิบของจากระยะไกลงั้นหรือ?
ไม่สิ นี่น่าสะพรึงกลัวกว่าการหยิบของจากระยะไกลถึงหมื่นเท่า!
หลี่ชิงซานรีบตั้งชื่อความสามารถนี้ในใจ
“การพับมิติ”
……
ตรงปากประตูห้องครัว
หลินชุนเฉาเพิ่งสงบใจลงได้ กำลังยกกะละมังน้ำสกปรกเดินออกมา
นางบังเอิญเห็นภาพทั้งหมดเข้าเต็มตา
“โครม!”
กะละมังไม้ในมือหล่นกระแทกพื้น
น้ำสกปรกกระเซ็นเปียกไปทั้งตัว
แต่หลินชุนเฉากลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย
นางเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ยืนนิ่งแข็งทื่อราวกับถูกสกัดจุด
ตะลึงงันจนพูดไม่ออก
หากก่อนหน้านี้ภาพมิติที่บิดเบี้ยวและลำต้นไม้ที่หายไปทำให้นางหวาดกลัวต่อพลังอันไม่รู้จัก
เช่นนั้นตอนนี้
นางเห็นมือของหัวหน้าครอบครัวยื่นเข้าไปในอากาศแล้วหายวับไป