ปีที่เจ็ดหมื่นแปดพัน!
หลี่ชิงซานประสานมุทราด้วยสองมือ
“ผนึก!”
ภายในร่างของตน เขาใช้ปราณโลหิตทองคำบริสุทธิ์เป็นสื่อนำ สลักผนึกพลังโลหิตอันซับซ้อนยิ่งยวดลงไปถึงสิบแปดชั้น!
ผนึกแต่ละชั้นประหนึ่งโซ่ตรวนเหล็กกล้าหนาหนักที่พันธนาการภูเขาไฟลูกหนึ่งซึ่งกำลังจะปะทุ
ชั้นหนึ่ง
สองชั้น
สิบแปดชั้น!
ในที่สุด
พลังอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งมากพอจะบดขยี้มิติ ก็ถูกผนึกแน่นสนิทไว้ในส่วนลึกที่สุดของกายเนื้อ
ไม่มีแม้แต่น้อยเล็ดลอดออกมา
หลี่ชิงซานผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวเหยียด
คราวนี้จึงสงบลงได้
ในโลกความเป็นจริง
อากาศบิดเบี้ยวภายในลานบ้านพลันกลับคืนสู่ความสงบ
สายลมโชยพัด
ใบต้นพุทราแก่เสียดสีกันส่งเสียงซู่ซ่า
นอกจากรอยแหว่งเรียบเนียนอย่างน่าประหลาดบนลำต้น กับแผ่นหินเขียวบนพื้นซึ่งแตกร้าวระแหง
ทุกอย่างราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น
หลี่ชิงซานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สายตาจับจ้องหลินชุนเฉาซึ่งยืนอยู่ใต้ชายคา ใบหน้าซีดเผือดและตัวสั่นเทา
“ไม่เป็นไร”
น้ำเสียงของหลี่ชิงซานเรียบสงบ แฝงพลังปลอบประโลมใจ
“ฝึกวิชาแล้วเกิดข้อผิดพลาดเล็กน้อย”
“ข้ากดมันไว้ได้แล้ว”
เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยนี้
ขาทั้งสองข้างของหลินชุนเฉาอ่อนยวบ เกือบทรุดลงกับพื้น
นางหอบหายใจถี่ ๆ ใช้หลังมือปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
“ท่านพี่… ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
นางไม่ถามอะไรต่อ หันหลังสาวเท้าเร็ว ๆ กลับเข้าครัว เพื่อสงบหัวใจที่เต้นระรัว
ภายในลานบ้าน
กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
หลี่ชิงซานนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ ไม่รีบร้อนลุกขึ้น