ลู่หยวนหัวเราะขื่นขม ก่อนเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง
“มีความเป็นไปได้สูง คนหนึ่งคือจุดสูงสุดของพลังร่างกาย อีกคนคือแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่สนใจพลังร่างกายเลยแม้แต่น้อย นี่เป็นวิถีสองสายที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แล้วจะปรากฏขึ้นในคนคนเดียวกันได้อย่างไร?”
หลังฟังจบ กู้ฉางหยวนก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา
“เมืองผิงหยางเล็ก ๆ แห่งนี้ซ่อนความลับสะเทือนฟ้าอะไรกันแน่? ถึงได้ดึงดูดบุคคลราวเทพเซียนผู้ยิ่งใหญ่สองท่านให้มาปรากฏตัวต่อเนื่องกันภายในเวลาเพียงสองวัน!”
เทพเซียนต่อสู้กัน คนธรรมดาย่อมพลอยเดือดร้อน!
“ถะ... ถ้าอย่างนั้นพวกเราควรทำอย่างไรดี?”
ลู่หยวนพลันยืดตัวขึ้น แววตาแน่วแน่ขึ้นมา
“ก็เพราะเหตุนี้ พวกเราจึงต้องเกาะขาผู้อาวุโสท่านนั้นจากเมื่อคืนไว้ให้แน่น!”
“ผู้ยิ่งใหญ่ที่เพิ่งมาถึงไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรู แต่ผู้อาวุโสเมื่อคืน อย่างน้อยก็ยังยินดี ‘แลกเปลี่ยน’ กับพวกเรา! นี่คือเครื่องรางคุ้มภัยเพียงอย่างเดียวที่พวกเราพอจะคว้าไว้ได้ในตอนนี้!”
“เงินเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?”
กู้ฉางหยวนพยักหน้ารัว
“เตรียมพร้อมแล้ว! รอเพียงผู้อาวุโสมารับเท่านั้น!!”
ลู่หยวนพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวเหยียด
เขาหันไปมองท้องฟ้าด้านนอกประตู แววตาขื่นขม
เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังอันแท้จริงระดับนี้
ขั้นปราณแท้จริงที่ตนเคยภาคภูมิใจ ก็เป็นเพียงมดตัวหนึ่งที่แข็งแรงกว่าปกติอยู่เล็กน้อยเท่านั้น