เผยเจิงจ้องหลี่ชิงซาน พยายามมองหาความลนลานบนใบหน้าเหี่ยวย่นนั้น
ทว่า
หลี่ชิงซานเพียงพยักหน้าเล็กน้อย
“ได้”
เพียงคำเดียว
ท่าทีสงบนิ่งดุจสายลมพัดเมฆคล้อย
หลี่ชิงซานเดินไปยังเก้าอี้ไท่ซือที่ตั้งอยู่ตรงตำแหน่งประธานในโถงใหญ่
ชายเสื้อพลิ้วไหวเล็กน้อย
ก่อนจะนั่งลงอย่างสงบ
เขาพิงพนักเก้าอี้ กวาดตามองลู่หยวน
“ชงชา”
ลู่หยวนสะดุ้งไปทั้งตัว
“ขอรับ! ผู้อาวุโส!”
เขาไม่กล้ารอช้าแม้แต่น้อย รีบหันหลังเดินไปยังโต๊ะชาที่อยู่ด้านข้างโถงใหญ่
ก่อไฟ
ต้มน้ำ
ล้างใบชา
ลู่หยวนชำนาญทุกขั้นตอน แต่หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าปลายนิ้วของเขากำลังสั่นระริก
ภายในโถงใหญ่
บรรยากาศกดดันราวกับความตายมาเยือน
เงียบจนได้ยินแม้เสียงเข็มตก
มีเพียงเสียงน้ำเดือดปุด ๆ จากกาน้ำชา
กู้ฉางหยวนยืนอยู่ตรงมุมห้อง เหงื่อเย็นไหลจากหน้าผากลงมา เขาไม่กล้าแม้แต่จะยกมือเช็ด
เผยเจิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างเย็นชา
จ้องมองหลี่ชิงซานซึ่งหลับตาพักผ่อน
เสแสร้ง
เสแสร้งต่อไปเถิด
ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะแสร้งได้ถึงเมื่อไร!
เมื่อใต้เท้าเซียวมาถึง พลังอันไร้เทียมทานของขั้นปราณอำมหิตแท้จริงจะปรากฏ
ไม่ว่าเจ้าจะฝึกเคล็ดวิญญาณพิสดารแบบใด ต่อหน้าอำนาจเด็ดขาดก็ต้องสลายกลายเป็นเถ้าธุลี!
กาลเวลาค่อย ๆ ล่วงผ่านไปทีละวินาที
การรอคอยช่างทรมานเสียยิ่งนัก
ระหว่างนั้น
หลี่ชิงซานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สายตาของเขาไม่ได้มองผู้ใด
แต่กลับไปหยุดอยู่บนโต๊ะเหล็กกล้ายาวที่ตั้งอยู่ข้างกาย
บนโต๊ะ
คันธนูขนาดมหึมาสีแดงคล้ำแผ่กลิ่นอายอำมหิตร้ายกาจ วางนิ่งอยู่ตรงนั้น
ธนูกระดูกมังกรดาวร่วง
หลี่ชิงซานมองคันธนู
แววครุ่นคิดวาบผ่านดวงตาลึกล้ำ
ร่างกายในตอนนี้ของเขาแทบจะไร้เทียมทานอย่างแท้จริง