ตอนนี้จวงเสี่ยวเยี่ยนเพิ่งนึกได้ว่า ตอนที่เขาคิดจะแกล้งกู้เป่ยเหยียนเป็นครั้งแรก ก็ถูกกู้เป่ยเฉินเรียกไปคุย
หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยไปหากู้เป่ยเหยียนอีกเลย แค่คิดถึงความรู้สึกตอนนั้นก็เหมือนตกลงไปในหุบเหวไร้ก้นบึ้ง
แม้ร่างกายจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่บาดแผลในใจของเขากลับไม่จางหายไปเสียที
เพราะงั้นตอนนี้พอเห็นกู้เป่ยเหยียนมีท่าทีคล้ายกับตอนนั้นขึ้นมานิดเดียว เขาก็รู้สึกกลัวแล้ว
“ของในอุปกรณ์เก็บของมิติของฉัน นายเลือกได้ตามสบาย” จวงเสี่ยวเยี่ยนรับปากอย่างรวดเร็ว เพราะในอุปกรณ์เก็บของมิติของเขาก็ไม่มีของดีอะไรอยู่แล้ว
มาที่นี่ตั้งหลายวัน เขายังหาไม่เจอสักดอก เลยตื่นเต้นมากตอนที่ได้กลิ่นหอมในครั้งนี้
แต่เขาไม่คิดเลยว่าสิ่งที่เจอจะไม่ใช่ดอกไม้ หากเป็นผึ้ง ของน่ากลัวแบบนี้ จนกลายเป็นสภาพอย่างที่เห็น
ลู่จิ่นหลีมองทั้งสองเจรจากันอยู่พักหนึ่ง ก่อนเปิดเครือข่ายดวงดาวค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับผึ้ง แล้วถึงได้รู้ว่าทำไมจวงเสี่ยวเยี่ยนถึงเป็นแบบนี้
ที่แท้ผึ้งในยุคดวงดาวนี้ถูกมนุษย์เก็บดอกไม้ไปเป็นจำนวนมาก จนต้องวิวัฒนาการ หากไม่ได้เก็บน้ำหวานเป็นเวลานาน พวกมันก็จะวิวัฒนาการไปในทิศทางของผึ้งพิษ
ดังนั้นถ้าถูกผึ้งต่อยแล้วไม่รีบรักษา ก็อาจถึงตายได้ ที่สำคัญกว่านั้นคือหลังถูกผึ้งต่อย รังสีในร่างกายจะได้รับผลกระทบจากพิษของผึ้ง ทำให้ทะเลจิตถูกรบกวนเป็นระยะ
ลู่จิ่นหลีไม่รู้เลยว่า ที่จวงเสี่ยวเยี่ยนยอมพูดง่าย ๆ แบบนี้ ไม่ใช่เพราะกู้เป่ยเหยียนช่วยเขาไว้ แต่เป็นเพราะเขากลัวพี่ชายของกู้เป่ยเหยียนต่างหาก