ทั้งสองคนต่อสู้กันอยู่พักหนึ่งก็ยังแยกไม่ออกว่าใครแพ้ใครชนะ สุดท้ายจึงหันมาทำท่าน่าสงสารต่อหน้าลู่จิ่นหลี
“พี่อาหลี ดอกไม้นี่ขายให้ฉันได้ไหม?” กู้เป่ยเหยียนมองดอกไม้สีม่วงดอกเล็กในกล่องพลังงานของลู่จิ่นหลีด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง
“พี่อาหลี ฉันก็อยากซื้อเหมือนกัน” โจวจืออี้ก็อยากได้ดอกไม้เช่นกัน
แม้ดอกไม้ที่ซื้อมาใช้เป็นคะแนนไม่ได้ แต่ก็เอากลับไปสกัดเป็นยาชำระล้างได้
ลู่จิ่นหลีมองดอกมันเทศทั้งห้าดอกในกล่อง แล้วขายให้พวกเขาคนละสองดอก ส่วนดอกที่เหลืออีกหนึ่งดอก เธอเก็บไว้เผื่อจำเป็นต้องใช้
ถึงตอนนี้ร่างกายของเธอจะไม่ต้องใช้ยาชำระล้าง แต่มีสำรองไว้ก็ไม่เสียหาย
แค่ก แค่ว่าจำนวนมันแบ่งกันไม่ลงตัว ดอกไม้ห้าดอกแบ่งให้สองคนไม่พอดีต่างหาก
พอได้ของไป ลู่จิ่นหลีก็มีเงินเข้าบัญชีอีก 8,000 เหรียญดวงดาว พอเห็นยอดเงินในออปติกเบรนกลับเป็นศูนย์อีกครั้ง เธอก็ฮึดขึ้นมาเต็มที่
มื้อเย็นกินมันเทศนึ่ง หลังจากมาอยู่ที่นี่ได้ตั้งนาน ในที่สุดลู่จิ่นหลีก็ได้กินอาหารหลักเป็นมื้อแรก
แน่นอนว่ากินแต่มันเทศอย่างเดียวไม่ได้ ลู่จิ่นหลีจึงต้มเนื้อตุ๋นซีอิ๊วอีกหม้อ ถึงจะไม่มีเครื่องเทศสำหรับตุ๋น แต่ปรุงรสง่าย ๆ ก็อร่อยมากแล้ว
“พี่อาหลี ฉันตักเนื้อใส่ชามไว้กินตอนกลางคืนได้ไหม?” กู้เป่ยเหยียนมองเนื้อที่ยังเหลืออยู่ในหม้อ
“ตักเลย” ลู่จิ่นหลีมองออกแต่ไม่พูด อย่างไรเสียเธอก็ไม่ได้เสียอะไร
หลังกินข้าว ทั้งสามคนกลับเข้าเต็นท์ของตัวเอง ก่อนลู่จิ่นหลีจะไปล้างหน้าแปรงฟัน เธอก็ได้รับข้อความจากกู้เป่ยเหยียน