“ไม่ต้องคำนับฉันขนาดนั้นก็ได้”
ลู่จิ่นหลีมองชายที่หมอบราบอยู่ตรงหน้า ก่อนจะกวาดตามองรอบ ๆ แล้วขยับไปทางซ้ายครึ่งก้าวเพื่อหลบออกจากตำแหน่งเดิม
กู้เป่ยเหยียนเงยหน้าขึ้น มองลู่จิ่นหลีอย่างไม่อยากเชื่อ แม้แต่ดอกไม้สองสามดอกที่ถูกเขาทับจนเละอยู่บนพื้นก็ยังไม่มีเวลาสนใจ
“เธอตาบอดหรือไง ฉันคำนับเธอที่ไหนกัน ฉันแค่สะดุดล้มต่างหาก!” กู้เป่ยเหยียนมองลู่จิ่นหลี ไม่เข้าใจเลยว่าผู้หญิงหน้าตาสวยขนาดนั้นพูดคำเย็นชาออกมาได้ยังไง
“ถ้าสะดุดล้มก็ไม่ต้องยกก้นโด่งขนาดนั้นหรอก” ลู่จิ่นหลีมองพื้น ซึ่งยังคงเป็นหลุมเป็นบ่อเหมือนตอนที่เขาล้มลงมาเมื่อครู่
“นั่นมันอุบัติเหตุต่างหาก!” กู้เป่ยเหยียนมองหลุมที่ตัวเองกระแทกไว้
“อ๊า ดอกไม้ของฉัน!”
ลู่จิ่นหลีสะดุ้งกับท่าทางตกอกตกใจของกู้เป่ยเหยียน พอหันไปก็เห็นเขาคุกเข่าอยู่บนพื้น แล้วยื่นมือไปเขี่ยดอกไม้ที่ติดอยู่กับดิน
“มันเละหมดแล้ว กินไม่ได้แล้วล่ะ” ลู่จิ่นหลีเดินไปทางกู้เป่ยเหยียนสองสามก้าว เห็นเขากำลังเขี่ยดอกส้มก้ามปูสีแดงที่ติดกับดินอยู่บนพื้น
“ฮือ ๆ ทำไมฉันถึงได้ซวยขนาดนี้นะ อุตส่าห์เจอของดีทั้งที สุดท้ายกลับไม่เหลืออะไรเลย” กู้เป่ยเหยียนพูดไปพูดมา น้ำตาก็ไหลออกมา
ลู่จิ่นหลีมองดอกส้มก้ามปูที่ถูกฝังอยู่ในโคลน อย่างน้อยก็ตายแล้วยังเหลือเศษให้เห็นอยู่บ้าง
“หยุดร้องได้แล้ว ของแบบนี้เจอครั้งหนึ่งก็ต้องมีครั้งที่สอง นายต้องเจออีกแน่” ลู่จิ่นหลีมองผู้ชายที่ร้องไห้ไม่หยุด รู้สึกปวดตุบ ๆ ที่ขมับ
“จ จริงเหรอ?” กู้เป่ยเหยียนมองลู่จิ่นหลีด้วยดวงตาคลอหยาดน้ำตา สีหน้าเหมือนกำลังถามว่าใช่จริงหรือเปล่า
ลู่จิ่นหลีถูกเขามองจนรู้สึกผิด แต่พอคิดอีกที ดาวดวงนี้กว้างใหญ่ขนาดนี้ ยังไงก็ต้องเจออีกแน่
“งั้นต่อไปฉันจะตามเธอไป” กู้เป่ยเหยียนมองลู่จิ่นหลี คิดว่าตามเธอไปแล้วต้องหาเจอแน่
ตอนแรกแค่อยากทำให้เขาหยุดร้องไห้ แต่ตอนนี้กลับเป็นลู่จิ่นหลีที่ยืนอึ้ง นี่เขาจะมาเกาะเธอจริง ๆ เหรอ?
“งั้นนายอย่าตามฉันเลย ฉันไม่มีน้ำสารอาหาร กลัวเดี๋ยวจะไปแย่งของนายกิน” ลู่จิ่นหลีมองกู้เป่ยเหยียน เด็กคนนี้คงสมองกระแทกตอนล้มไปแล้ว
“อ้าว เธอไม่มีน้ำสารอาหารเหรอ? ฉันมี เอาไปสิ” พูดจบกู้เป่ยเหยียนก็หยิบน้ำสารอาหารหลอดหนึ่งออกมาจากอุปกรณ์เก็บของมิติ
ลู่จิ่นหลีมองน้ำสารอาหารสีชมพูใส เธอจำได้ว่าน้ำสารอาหารที่โรงเรียนทหารแจกไม่ได้มีหน้าตาแบบนี้นี่นา
“น้ำสารอาหารไม่ใช่สีใสไม่มีสีเหรอ?” ลู่จิ่นหลีนึกถึงน้ำสารอาหารที่นักเรียนโรงเรียนทหารเคยหยิบออกมา
“อ๋อ น้ำสารอาหารใส ๆ พวกนั้นเป็นแบบธรรมดา ส่วนอันนี้เป็นแบบพิเศษ มีรสชาติด้วย” สถานการณ์ของกู้เป่ยเหยียนค่อนข้างพิเศษ น้ำสารอาหารธรรมดาไม่เพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย โรงเรียนเลยเปลี่ยนให้เขาเป็นแบบพิเศษ
ลู่จิ่นหลีเคยได้ยินมาว่าคนที่มีพลังจิตระดับเอสเอสขึ้นไปเท่านั้นถึงจะยื่นขอเปลี่ยนเป็นน้ำสารอาหารแบบพิเศษได้
เธอมองกู้เป่ยเหยียนอีกครั้ง ยังไงก็มองไม่ออกเลยว่าเจ้าขี้แยคนนี้จะมีพลังจิตระดับเอสเอสหรือสูงกว่านั้น
“พลังจิตฉันมีแค่ระดับเอ ดื่มน้ำสารอาหารของนายไม่ได้หรอก” ถึงลู่จิ่นหลีจะอยากลองดูว่าน้ำสารอาหารเป็นยังไง แต่ก็ไม่กล้าดื่ม
ลู่จิ่นหลีเหลือบมองดอกส้มก้ามปูที่ถูกทับจนพัง ต้นนี้ต้นเดียวก็ขยายเป็นผืนใหญ่ได้ บริเวณใกล้ ๆ ต้องมีอีกแน่ เธอไม่ได้ทักทายหรือลากู้เป่ยเหยียนสักคำ แล้วเริ่มออกค้นหาแถว ๆ นั้น
กู้เป่ยเหยียนลูบท้องที่หิวจนแฟบ เงยหน้ากระดกน้ำสารอาหารในมือรวดเดียวจนหมด แล้วลุกขึ้นเดินตามหลังลู่จิ่นหลี
ถึงดวงของเขาจะไม่ค่อยดีอยู่เสมอ แต่เรื่องดูคนนี่เขาแม่นมาก ตามลู่จิ่นหลีไปต้องอยู่รอดจนถึงตอนสุดท้ายได้แน่
แล้วภาพที่เห็นก็เป็นแบบนี้ ลู่จิ่นหลีเดินหาอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้า ส่วนกู้เป่ยเหยียนเดินตามหลัง ทั้งคู่เดินเรียงกันไปทีละคน
ตอนแรกลู่จิ่นหลีมัวแต่ตั้งใจหาต้นส้มก้ามปู จึงไม่ทันสังเกตความผิดปกติของกู้เป่ยเหยียน คิดว่าเขาแค่กำลังหาอะไรอยู่แถวนี้เท่านั้น
แต่พอเธอเจอต้นส้มก้ามปูต้นหนึ่งแล้วหยุดลง ตั้งใจจะขุดหัวไชเท้าคริสตัลที่อยู่ข้างล่าง ก็เห็นกู้เป่ยเหยียนวิ่งมาหยุดใกล้ ๆ
“ต้นนี้ไม่มีดอก เธอจะหาไปทำไม?” กู้เป่ยเหยียนมองกอใบใหญ่ในมือลู่จิ่นหลี คิดว่าเธอท่าทางจะซื่อบื้ออยู่หน่อย ๆ
“ก็เพราะฉันหาดอกไม้ไม่เจอไง เลยถอนมันออกมาดูว่าเหตุผลอะไรถึงไม่ยอมออกดอกให้ฉัน” ลู่จิ่นหลีพูดจาเหลวไหลด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะหยิบพลั่วออกมาเริ่มขุดมันขึ้นมา
ลู่จิ่นหลีไม่รู้เลยว่าคำพูดของเธอ พอเข้าหูกู้เป่ยเหยียนแล้วกลับกลายเป็นสัจธรรม
ดังนั้นตอนที่เธอกำลังขุดต้นส้มก้ามปู กู้เป่ยเหยียนก็วิ่งกลับไปยังต้นที่ตัวเองทับจนตายเมื่อครู่ แล้วใช้พลั่วเล็ก ๆ ขุดมันขึ้นมาเหมือนกัน
ตอนนี้เหล่าผู้ชมดาวที่คอยจับตาดูกู้เป่ยเหยียนอยู่ พอเห็นการกระทำของเขาก็พากันหัวเราะ
【ฮ่า ๆ ๆ ไม่นึกเลยว่าจะมีคนเชื่อข้ออ้างเหลวไหลแบบนี้ด้วย】
【กู้เป่ยเหยียนนี่เสียของจริง ๆ พลังจิตระดับเอสเอสแท้ ๆ แต่กลับโดนคนพลังจิตระดับเอหลอกจนหัวหมุน】
【ก็เขาเต็มใจโดนหลอกเองนี่นา ลู่จิ่นหลีก็ไม่ได้บอกให้ตามสักหน่อย เขาต่างหากที่ดึงดันจะตามไป】
【ฮ่า ๆ คราวหน้าฉันจะลองทำแบบนี้บ้าง ถ้าหาดอกไม้ไม่เจอ ก็ถอนมันขึ้นมาแล้วถามว่าทำไมไม่ออกดอกให้ฉันสักดอก】
【ถึงฉันจะฟังแล้วรู้สึกว่าเธอพูดเล่น แต่ดูยังไงลู่จิ่นหลีก็ไม่เหมือนกำลังพูดเล่นเลยนะ?】
พอทุกคนเห็นข้อความแสดงความคิดเห็นเหล่านี้ ก็ย้ายสายตาไปยังห้องถ่ายทอดสดของลู่จิ่นหลี มองเธอขุดอย่างจริงจังขนาดนั้นแล้ว ก็ไม่เหมือนกำลังพูดข้ออ้างเพื่อปัดให้พ้นตัวเลย
ลู่จิ่นหลีเองก็ไม่คิดว่าพอต้นส้มก้ามปูมาอยู่บนดาวดวงนี้แล้วจะเหนียวแน่นขนาดนี้
ใบไม้บนพื้นถูกเธอดึงจนเกลี้ยงแล้ว แต่หัวไชเท้าคริสตัลที่อยู่ข้างล่างกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
เห็นแบบนี้ ลู่จิ่นหลีจึงต้องขยายบริเวณที่ขุดออกไป ใช้พลั่วแซะดินรอบ ๆ แล้วสำรวจขนาดของหัวไชเท้าคริสตัล
ถ้าไม่เห็นก็คงไม่รู้ พอเห็นขนาดของมันแล้ว ลู่จิ่นหลีก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
หัวไชเท้าคริสตัลที่อยู่ข้างล่างมีขนาดใหญ่พอ ๆ กับโคนกรวยไอศกรีม นับว่าใหญ่ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา
อีกอย่าง ดูเหมือนเธอจะรู้แล้วว่าหัวไชเท้าคริสตัลบนดาวดวงนี้ไม่ใช่พืชที่มีอายุแค่ปีเดียว ไม่อย่างนั้นมันคงขยายพันธุ์จนเต็มพื้นที่ไปแล้ว
ตอนลู่จิ่นหลีขุดหัวไชเท้าคริสตัลขึ้นมา กู้เป่ยเหยียนก็ถือส้มก้ามปูต้นที่ตัวเองขุดได้ วิ่งตะโกนโหวกเหวกเข้ามา
“พี่สาว ๆ ดูของฉันสิ ข้างล่างมันมีของใส ๆ เล็ก ๆ งอกออกมาด้วย!” กู้เป่ยเหยียนเงยหน้าขึ้น พอเห็นของในมือลู่จิ่นหลีแล้วก้มมองของในมือตัวเอง ก็รู้สึกว่าชีวิตคนเราช่างแตกต่างกันเหลือเกิน
ลู่จิ่นหลีเงยหน้ามอง หัวไชเท้าคริสตัลในมือกู้เป่ยเหยียนมีขนาดแค่ปลายเล็บ แต่ใบกลับดกงามเต็มต้น
“เด็ดมันลงมาล้างก่อน แล้วลองใส่ปากดู น่าจะกินได้” ลู่จิ่นหลีไม่แน่ใจ เพราะเธอยังไม่ได้ตรวจสอบ
พอกู้เป่ยเหยียนได้ยินลู่จิ่นหลีพูดแบบนั้น เขาก็เปิดเครื่องตรวจสอบในมือ ใช้เข็มแทงเข้าไปในหัวไชเท้าคริสตัล
เห็นแบบนั้น ลู่จิ่นหลีก็เปิดออปติกเบรนที่ข้อมือ แล้วใช้เครื่องตรวจสอบแทงเข้าไปในหัวไชเท้าคริสตัลที่อยู่ในมือ
ถึงออปติกเบรนจะไม่รองรับระบบภาพเสมือนจริง แต่ก็มีเครื่องตรวจสอบพื้นฐานติดตั้งอยู่
ลู่จิ่นหลีมองข้อมูลบนเครื่องตรวจสอบ ดีมาก เธออ่านไม่ออก!