กู้เป่ยเหยียนคิดไม่ออกว่า ทำไมอาหารที่คนทั้งครอบครัวชอบกิน พอมาอยู่กับพี่สาวอาหลีแล้วกลับไม่อร่อยไปได้
ในเมื่อคิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด กู้เป่ยเหยียนทำตามวิธีของลู่จิ่นหลี จัดการไก่ป่าในกะละมังต่อ
ลู่จิ่นหลีเพิ่งล้างหม้อจนสะอาดแล้วหยิบกล่องเครื่องปรุงออกมา เธอมองขวดโหลที่อยู่ข้างใน แต่ไม่มีอะไรช่วยดับกลิ่นคาวได้เลย
ถ้ามีขิงก็คงดี
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ลู่จิ่นหลีก็มองต้นไม้รอบตัว เผื่อจะหาเจอ ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญเจอเข้าจริง ๆ!
ไม่ไกลออกไปมีต้นไม้ใบเรียวยาว นั่นไม่ใช่ใบขิงหรอกหรือ?
ลู่จิ่นหลีเดินเข้าไปแล้วดึงต้นขิงขึ้นมา ใต้ดินมีขิงหัวใหญ่โตอยู่พอดี มากพอให้เธอใช้ได้นานเลย
หลังเจอหัวแรก ลู่จิ่นหลีก็นึกว่าจะหาเจออีกหัว แต่ค้นบริเวณใกล้เคียงไปกว้างขวางก็ยังไม่เจอหัวที่สอง
ลู่จิ่นหลีไม่ได้ผิดหวัง เธอทำความสะอาดขิงในมือแล้วถือเหง้าขิงกลับไปยังที่พัก
ตอนนั้นกู้เป่ยเหยียนจัดการไก่ป่าเสร็จพอดี พอเห็นลู่จิ่นหลีถือเหง้าบางอย่างกลับมา เขาก็สงสัยแต่ไม่ได้ถาม
“ล้างผักชีล้อมนี่ให้สะอาดนะ” ลู่จิ่นหลีเทเนื้อไก่ลงหม้อแล้วหักขิงออกมาชิ้นหนึ่ง ล้างให้สะอาด หั่นเป็นแว่นแล้วโยนลงหม้อ
“ต้องหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เหมือนเนื้อไก่ไหม?” กู้เป่ยเหยียนมองผักชีล้อมในตะกร้า
“ไม่ต้อง ล้างดินที่ติดอยู่บนผักชีล้อมออกก็พอ” ลู่จิ่นหลีมองไก่หั่นชิ้นในหม้อ ถ้าหั่นผักชีล้อมให้เล็กขนาดนั้น เดี๋ยวคงจัดการลำบาก