“ฉันไม่กลัวหรอก ขอแค่ยืนหยัดจนถึงวันสุดท้ายแล้วได้ใบจบก็พอ” โจวจืออี้รู้ดีว่าตัวเองมีความสามารถแค่ไหน อีกอย่าง ดอกไม้สดจะหาเจอได้ง่ายขนาดนั้นที่ไหนกัน
ก่อนมา ครอบครัวก็บอกเธอแล้วว่า ดอกไม้สดบนดาวสุ่ยหลานถูกหาไปเกือบหมด พวกเขาถูกส่งมาที่นี่ก็แค่ให้มาดูว่ามีของกินอย่างอื่นอีกไหม
พอคิดถึงตรงนี้ โจวจืออี้ก็เหลือบมองลู่จิ่นหลี แล้วมองกะละมังที่เต็มอยู่ข้าง ๆ เธอรู้แล้วว่าสิ่งที่ให้มาตามหาก็คือของพวกนี้
ถ้าได้อยู่กับพี่อาหลี บางทีอันดับตอนเรียนจบของเธออาจจะดีขึ้นอีกหน่อยก็ได้
หลังลู่จิ่นหลีตกลงให้โจวจืออี้อยู่ต่อ แม้กู้เป่ยเหยียนจะไม่ค่อยพอใจ แต่เขาก็เป็นแบบนั้นอยู่พักเดียว ความสนใจของเขาก็ถูกลู่จิ่นหลีดึงไปอย่างรวดเร็ว
ลู่จิ่นหลีลองดมเนื้อหมูแล้ว ไม่มีกลิ่นสาบ คิดว่าคงหอมมากตอนกิน พอเห็นกระดูกหมูที่เลาะออกมา เธอก็ล้างให้สะอาด แล้วให้กู้เป่ยเหยียนใช้มีดสับเป็นชิ้นขนาดพอดี
หลังใส่ของลงหม้อแล้ว กู้เป่ยเหยียนก็กลับไปนั่งบนเก้าอี้เตี้ยของตัวเอง จากนั้นเปิดออปติกเบรนส่งข้อความหาพี่ชายคนโต
【พี่ใหญ่ เหรียญดวงดาวของผมใกล้หมดแล้ว โอนให้ผมหน่อย】
กู้เป่ยเหยียนเปิดออปติกเบรนดูเหรียญดวงดาวที่เหลืออยู่ แล้วมองไปทางโจวจืออี้ ก่อนตัดสินใจเตรียมเงินไว้ให้มากขึ้นอีกหน่อย
【เพิ่งโอนให้แกไปสองสิบล้านเหรียญดวงดาวไม่ใช่เหรอ? หรือว่าไปซื้อดอกไม้สดมาอีกแล้ว?】
กู้เป่ยเซิงที่ดาวกลางเพิ่งออกมาจากห้องทดลอง ก็ได้รับข้อความจากกู้เป่ยเหยียน