กู้เป่ยเหยียนเห็นลู่จิ่นหลีเอาเต็นท์ออกมา ก็วางมันไว้ข้าง ๆ ทันที พอจัดเต็นท์เรียบร้อยแล้ว เขาก็นำหนูไผ่ที่เก็บไว้ในอุปกรณ์เก็บของมิติออกมา
จากที่ได้ใช้เวลาด้วยกันตลอดสองวันที่ผ่านมา กู้เป่ยเหยียนรู้ว่าเมื่อลู่จิ่นหลีเอาเต็นท์ออกมาแล้ว เธอก็จะเริ่มทำของอร่อย
หลังจากจัดเต็นท์เสร็จ ลู่จิ่นหลีเห็นกู้เป่ยเหยียนกำลังจัดการหนูไผ่ จึงหยิบหน่อไม้สองหน่อออกมาเตรียมไว้
เธอลอกเปลือกออก หั่นหน่อไม้เป็นชิ้นเล็ก ๆ จากนั้นใส่ลงในหม้อน้ำเย็นแล้วลวก
พอลวกหน่อไม้เสร็จ หนูไผ่ที่กู้เป่ยเหยียนจัดการไว้ก็พร้อมพอดี
“พี่อาหลี หนูไผ่นี่ทำเหมือนไก่ป่าได้ไหม?” กู้เป่ยเหยียนมองหนูไผ่ที่หั่นเป็นชิ้นแล้วด้วยสีหน้าคาดหวัง
“วิธีทำก็คล้าย ๆ กัน แต่เนื้อแต่ละชนิดมีรสชาติไม่เหมือนกันนะ” ลู่จิ่นหลีตักหน่อไม้ขึ้นมา แล้วเริ่มผัดหนูไผ่
พอลู่จิ่นหลีเริ่มลงมือ กู้เป่ยเหยียนก็เดินสำรวจบริเวณใกล้ ๆ คอยดูว่ามีอันตรายแอบแฝงหรือเปล่า แล้วก็เผื่อจะเจอผักป่าที่กินได้
แต่นางฟ้าแห่งโชคลาภไม่ได้เข้าข้างกู้เป่ยเหยียน เขาเดินหาอยู่นานก็ไม่เจอของดี สุดท้ายได้แต่เดินกลับค่ายพักอย่างห่อเหี่ยว
“พี่อาหลี ผมหาผักป่าไม่เจอเลย” กู้เป่ยเหยียนกลับมาถึงค่ายพักแล้วบอกลู่จิ่นหลีด้วยสีหน้าไม่สดใส
“หาไม่เจอก็ไม่เป็นไร ไว้คราวหน้าเจอแล้วค่อยกินก็ได้” ลู่จิ่นหลีไม่ได้อยากกินผักป่า กินเป็นครั้งคราวก็พอแล้ว
โชคดีที่พอได้กลิ่นหอมของหนูไผ่ กู้เป่ยเหยียนก็เอาโต๊ะที่เก็บไว้ในอุปกรณ์เก็บของมิติออกมาตั้ง ทั้งยังล้างชามกับตะเกียบสะอาดเรียบร้อย รอแค่ลู่จิ่นหลียกเนื้อมาเสิร์ฟ