กู้เป่ยเหยียนมองของในตะกร้าที่ถืออยู่ ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่อาหลีถึงบอกว่าของพวกนี้ไม่ใช่ดอกไม้
แต่เขาก็ทำตามที่พี่อาหลีบอก เทของในตะกร้าออกมา แล้วเปิดเครื่องตรวจสอบ เริ่มตรวจทีละดอก
เหล่าเพื่อนชาวดาวที่ถูกดึงดูดให้เข้ามาดูดอกไม้มากมายต่างเห็นว่ากู้เป่ยเหยียนเชื่อฟังลู่จิ่นหลีขนาดไหน แต่ละคนจึงส่งข้อความในไลฟ์สดเรียกเขากันยกใหญ่
【โธ่เอ๊ย ทำไมถึงฟังลู่จิ่นหลีล่ะ บางทีเธออาจแค่อยากไปเก็บเองก็ได้】
【นั่นสิ ดอกไม้ตั้งเยอะ ต้องเก็บมาไว้ในมือถึงจะสบายใจ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวมีคนมาเก็บไปจะทำยังไง】
【ฮ่า ๆ ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันดูไลฟ์อีกฝั่งอยู่ อีกเดี๋ยวก็มีคนมาถึงสนามรบแล้ว】
【ดูแล้วฉันร้อนใจแทน อยากให้กู้เป่ยเหยียนมีมือเพิ่มอีกสักหลายข้าง จะได้เก็บดอกไม้พวกนี้ให้หมด】
ทว่าเมื่อกู้เป่ยเหยียนตรวจพบเห็ดดอกแรก ข้อความเหล่านั้นก็เงียบกริบไปทันที
ผ่านไปครู่หนึ่ง ในห้องไลฟ์สดยังมีข้อความลอยขึ้นมาเป็นระยะ ๆ เนื้อหาที่ปรากฏดูแล้วคงพิมพ์ด้วยมือที่สั่นระริก
【เมื่อกี้ฉันพูดเสียงดังไปหน่อย กู้เป่ยเหยียน นายควรฟังพี่อาหลีของนายจริง ๆ】
【เห็นข้อมูลในเครื่องตรวจแล้วก็โล่งใจที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้น ไม่อย่างนั้นตอนนี้ฉันคงถูกคัดออกไปแล้ว】
【ของที่สวยที่สุดนี่อันตรายที่สุดจริง ๆ】
【คนจากไลฟ์อีกฝั่งใกล้จะมาถึงแล้ว ไม่รู้ว่าโชคจะเข้าข้างพวกเขา หรือจะถูกคัดออกก่อนกัน】
กู้เป่ยเหยียนยังคงตรวจต่อ เห็ดเต็มตะกร้าที่เขาเก็บมา ไม่ว่าจะดอกเล็กหรือดอกใหญ่ ไม่มีสักดอกที่ไม่มีพิษ