หลอมขึ้นรูปเป็นชิ้นเดียว ด้ามดาบพันด้วยเชือกปอหลายรอบ เพื่อให้จับกระชับมือ
ตอนตีดาบยาว เขาก็ตีเหล็กพิเศษบางส่วนให้เป็นชิ้นส่วนต่างๆ ติดมือไปด้วย
แล้วย้ายเหล็กแมงกานีสอีกสองแผ่นไปเผาให้ร้อน เตรียมจะทำเป็นชุดเกราะ
เขาก็ขี้เกียจจะทำชุดเกราะสวยงามอะไร แค่มีแผ่นเหล็กป้องกันหน้าอกกับหัวก็พอ
แค่ป้องกันจุดสำคัญไว้ ยังไงก็ไม่ตาย เดี๋ยวก็ฟื้นฟูกลับมาได้
ที่สำคัญคือเรื่องอาวุธปืน
สำหรับช่างระดับแปดอย่างเฉินเจี้ยนเฉียงแล้ว มันก็แค่เรื่องของเวลา
พอทำชิ้นส่วนลำกล้องปืนเสร็จ เขาก็ยังลงมือทำเหล็กสปริงเอง สร้างชิ้นส่วนสปริงในปืนกลหนักได้
กว่าจะทำชิ้นส่วนทั้งหมดของปืนกลหนักเสร็จทีละชิ้น ฟ้าก็สว่างแล้ว
โดยไม่รู้ตัว เขาทำงานยุ่งอยู่สามชั่วโมงเต็มๆ
ชุดเกราะก็ทำเสร็จตอนกำลังขัดชิ้นส่วนปืนกลนี่แหละ
ก็คือแผ่นเหล็กสองชิ้นที่รัดไว้ที่หน้าอกและหลัง ดูเหมือนเกราะแผ่นในยุคกลาง เรียบง่ายใช้ได้จริง แล้วก็หนาแข็งแรง
หมวกเกราะก็ทำติดมือมาด้วย มีที่ปิดเปิดกระบังหน้าได้ ปกป้องใบหน้าของเขา
ของมันดูพื้นๆ แต่ประสิทธิภาพการป้องกันไม่ด้อยเลย
เหล็กแมงกานีสเดิมทีก็แข็ง ทนทานกว่าหล็กกล้าทั่วไปมาก
ถึงแม้จะหนักไม่น้อย แต่เฉินเจี้ยนเฉียงก็ใช้ได้คล่องมือดี
เกราะกับดาบยาวสวมให้ผู้ท้าชิง เขาลองใช้ดู รูปร่างภายนอกดูไม่สวยงาม ไม่ได้ขัดเกลาให้ละเอียด แต่เวลาสู้กลับไม่เกะกะเลย
เกราะก็ลองแล้ว ไก่หนุ่มจิกเข้าไป ไม่เป็นอะไรเลย แม้แต่ปากไก่ยังหักไปกับเกราะ บนเกราะยังขึ้นเงาวาว
ตั้งแต่ครั้งนั้นที่ได้ประจักษ์กับจะงอยปากแหลมของแม่ไก่กับพ่อไก่พวกนี้ เขาก็คิดจะทำชุดเกราะให้ตัวเองมาตลอด
แต่วัตถุดิบเหล็กไม่เคยได้ตามที่ต้องการ ตอนนี้ในที่สุดก็มีแล้ว
ดาบยาวก็สุดยอดมาก
ดาบถังเฮงเตาของมือใหม่ที่ระบบให้ แม้จะคมและคุณภาพใช้ได้ แต่วัสดุมันพื้นๆ เกินไป ตัดจนบิ่นไปตั้งนานแล้ว
ตอนนี้มีดาบยาวอยู่ในมือ ฟันไก่หนุ่มตัวนึงทีเดียว โดยไม่ต้องเปลืองพลังแม้แต่นิด
เมื่อก่อนไม่มีอุปกรณ์ก็ต้องฟาร์มมอน ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
พึ่งพาตัวเองได้ สบายใจได้ทุกอย่าง พึ่งระบบไร้ประโยชน์
คราวนี้ความเร็วในการฟันไก่หนุ่มตัวผู้ของเขาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด