ตอนนี้ทักษะผู้ท้าชิงของเฉินเจี้ยนเฉียงอัปเกรดเป็นระดับสองแล้ว พลังต่อสู้โดยรวมของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าตัว
ในใจเขารู้ดีว่า ด้วยความสามารถตอนนี้ การกวาดล้างไก่หนุ่มในพื้นที่ฟาร์มระดับสองใช้เวลาไม่นานเลย พอจัดการเสร็จ ก็จะไปสู้กับบอสตัวต่อตัวได้โดยตรง ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
เขาคิดจะแอบเข้าไปดูบอสก่อนว่าหน้าตาเป็นยังไง ถ้าโอกาสดี จะได้เก็บไก่หนุ่มให้หมดก่อน แล้วหาจังหวะยิงมันสักนัด
หลายวันมานี้ เฉินเจี้ยนเฉียงเริ่มเข้าใจอาวุธร้อนมาพอสมควร
นึกถึงตอนที่ฆ่าไก่ตัวเมียตัวใหญ่ครั้งแรก คิดว่านัดนั้นน่าจะจัดการเจ้านั่นได้สบาย แต่ดันไปติดกลไกลงโทษของระบบ ไก่ตัวเมียตัวใหญ่ไม่ตายแถมพุ่งเข้าใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง สภาพตอนนั้นเห็นชัดว่าถูกเสริมพลังชั่วคราว
แน่นอนว่าตอนนั้นไก่ตัวเมียตัวใหญ่เองก็อยู่ได้ไม่นานเหมือนกัน
เพราะตอนสู้ครั้งต่อมาสองครั้ง ความดุร้ายของมันลดลงกว่าครั้งแรกชัดเจน
เรื่องนี้เฉินเจี้ยนเฉียงก็เพิ่งมาคิดออกทีหลัง
แต่ยังไงก็เถอะ ถ้าไม่มีไก่หนุ่มคอยก่อกวนอยู่ข้าง ๆ เฉินเจี้ยนเฉียงก็ไม่รังเกียจที่จะจัดหนักบอสในพื้นที่ฟาร์มระดับสองเหมือนกัน เสียดายที่ไม่มีปืนกลมือ ไม่งั้นต่อให้โดนลงโทษ เขาก็ว่ายิงกราดด้วยปืนกลมือมันสะใจกว่า ยังไงก็ขอแค่ไม่กระทบรางวัลการฆ่าครั้งแรกก็พอ
คิดแบบนี้ เฉินเจี้ยนเฉียงก็เริ่มย่องเข้าไปกลางพื้นที่ฟาร์มระดับสอง
เมื่อมีทักษะระดับสองแล้ว ความสามารถของไก่หนุ่มพวกนั้นดูไม่น่ากลัวเลย
นอกจากจะโดนล้อมรุมเป็นสิบตัว ถ้าสู้ตัวต่อตัว แค่เพิ่มกำลังภายในให้มากขึ้น มีดเดียวก็จบ
เพียงแต่ดาบถังเฮงเตาในมือ คมมีดบิ่นไปหลายจุดแล้ว
ระบบก็ไม่เปลี่ยนอาวุธให้
เฉินเจี้ยนเฉียงฟันไก่หนุ่มไป คิดในใจไป—เมื่อก่อนขาดแคลนวัตถุดิบ ตอนนี้ไม่ต้องกังวลแล้ว พรุ่งนี้ต้องทำอาวุธดี ๆ สักเล่ม ใช้เหล็กแมงกานีสทำตัวมีด น่าจะดีไม่น้อย ถ้าเงื่อนไขเอื้ออำนวย จะทำชุดเกราะทั้งตัว อย่างน้อยก็กันจิกหัวไก่ได้
เขาคิดไป มุ่งหน้าไปเรื่อย ๆ
แค่ครึ่งชั่วโมง ไก่หนุ่มเป็นร้อยตัวก็ล้มตายใต้คมมีดเขา
กำลังภายในก็หมดเกลี้ยง