ซื้อขายกันติดต่อสามวัน ปริมาณมากขนาดนั้น พูดน้อย ๆ ก็คงเต็มตู้รถไฟได้หลายตู้ ฟาร์มไหน ๆ จะเอาของออกมาได้มากขนาดนี้ ต้องเกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตแน่
ไม่ใช่ของที่บ้านเมืองผลิตเอง
งั้นคำตอบก็มีเพียงหนึ่งเดียว——ของกินพวกนี้ ล้วนมาจากข้างนอกทั้งนั้น
พอหลี่เป่ากั๋วส่งข่าวนี้ขึ้นไป หน่วยความมั่นคงแห่งชาติก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที
สาวเส้นนี้ต่อไป ปัญหามันยุ่งยากเลยล่ะ เส้นทางลักลอบขนของนี่ เป็นทางลับที่ทะลุเข้าถึงใจกลางบ้านเมืองได้ตรง ๆ "คุณแน่ใจนะว่าของชุดนั้นมาจากนอกประเทศ" หัวหน้าส่วนหน่วยความมั่นคงแห่งชาติขมวดคิ้วเป็นปม น้ำเสียงทุ้มลง
หลี่เป่ากั๋วพยักหน้าหนักแน่น "แน่ใจ ร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ใจ แต่ว่าพวกนั้นลื่นไหลเกินไป ท่านหัวหน้าก็รู้ฝีมือผมนี่นา ขนาดผมยังเกือบตามแกะรอยหลุด แต่ผมก็ขุดอะไรได้นิดหน่อย——แหล่งสินค้าพวกนี้ มาจากทางทะเลทั้งหมด มากกว่านี้ ผมก็ขุดไม่ออกแล้ว"
ที่จริงแล้วจะมีช่องทางลักลอบอะไรกัน
นี่คือสิ่งที่หลี่เป่ากั๋วกุเรื่องขึ้นมาทั้งหมด
แต่ถ้าไม่พูดแบบนี้ ก็ไม่มีทางป้ายความผิดนี้ไปให้พวกนอกประเทศได้ ยังไงของชุดนั้น สำหรับโลกนี้ก็คือจู่ ๆ โผล่มาเอง ใครก็สืบไม่ถึงต้นตอ "หัวหน้า วันนี้ผมบังเอิญได้ยินพวกเขาคุยกันตอนซื้อขายด้วย" หลี่เป่ากั๋วลดเสียงลง "คนทางโน้นบอกว่า ถ้าโรงงานรีดเหล็กนี่รับได้อีก พวกเขาเพิ่มปริมาณให้ได้ จะเอาเท่าไหร่ก็มี"
ตาของหัวหน้าสว่างวาบขึ้นมาทันที "เพิ่มได้เท่าไหร่"
ความจริงแล้ว พอผลการสืบสวนถูกวางออกมา ทางหน่วยความมั่นคงแห่งชาติก็ไม่ได้ตึงเครียดเหมือนตอนแรกอีกแล้ว
อีกฝ่ายไม่ใช่สายลับที่แฝงตัวมา ของที่ขนเข้ามา ก็ไม่ใช่อาวุธ เป็นของกินของใช้ชีวิตประจำวันที่บ้านเมืองกำลังขาดแคลนที่สุด เรื่องแบบนี้ หน่วยความมั่นคงแห่งชาติก็ขี้เกียจจะสืบเอาเป็นเอาตาย
แค่อย่ามาก่อกวน อย่าให้เกิดเรื่องวุ่นวาย อย่างมากก็แค่จับตาดูไว้หน่อย เผื่อวันหลัง เส้นทางนี้อาจจะได้ใช้ประโยชน์
ที่สำคัญกว่านั้นคือ สิ่งที่พวกนั้นต้องการ ล้วนเป็นเงินตราของบ้านเมืองทั้งนั้น
ไหน ๆ ก็ต้องใช้เงิน งั้นเงินนี้ก็ใช้ได้แค่ในเขตบ้านเมืองเท่านั้น