คิดถึงตรงนี้ ฉินหวยหรูก็ใจคอไม่ดี
ข้างหลังบ้านจะวุ่นวายแค่ไหน คนอื่นในต้าเยวี่ยนก็ไม่มีทางรู้
ฉินหวยหรูกับเจียตงซวี่กลับมาไม่นานนัก
ที่บ้านยังมีเด็กรออยู่ เจียตงซวี่ยังต้องเร่งเขียนจดหมายสารภาพผิด
ทางด้านเฉินเจี้ยนเฉียง ก็ส่งคนที่มาแวะเยี่ยมอยู่กลุ่มแล้วกลุ่มเล่า มีคนหิ้วของมาด้วย แต่เขากลับหมด
แม้แต่คนจากต้าเยวี่ยนอื่นก็ยังมา
เฉินเจี้ยนเฉียงก็แค่พูดทักทายตามมารยาท ส่งคนกลับไปก็จบ
เขาเองก็เข้าใจดี เรื่องแบบนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้
กระทั่งสองทุ่มกว่า เฉินเจี้ยนเฉียงถึงยอมปิดประตูไม่รับแขก
ถ้าไม่ปิด ก็ยังต้องมีคนมาอีก
ปิดประตู ดับไฟ ล้มตัวลงนอน
บ้านสวีที่อยู่หลังบ้าน สวี่ฟู่กุ้ยฟังสวี่ต้าเหม่าเล่าเรื่องที่โรงงานรีดเหล็ก
พอรู้สถานะของเฉินเจี้ยนเฉียงตอนนี้ สวี่ฟู่กุ้ยแทบถลน
ข่าวนี้มันน่าตกใจเกินไป
เฉินเจี้ยนเฉียงเพิ่งอายุสิบเก้า ระดับสูงกว่าผู้อำนวยการโรงหนังของพวกเขาเสียอีก
สวี่ฟู่กุ้ยไม่ใช่คนฉายหนังธรรมดา บางครั้งยังต้องไปฉายหนังภายในให้ผู้ใหญ่ด้วย
น้ำหนักของวิศวกร เขารู้ดีแก่ใจ
แต่เฉินเจี้ยนเฉียงไม่ไว้หน้าให้สกุลสวีเลยแม้แต่น้อย สวี่ฟู่กุ้ยเลยปวดหัวไม่เลิก แต่ก็ยังกำชับสวี่ต้าเหม่าว่า
"ต่อไปอย่าไปมีเรื่องกับเขาเด็ดขาด ตอนนี้นายทำงานที่โรงงานรีดเหล็ก ถ้าเฉินเจี้ยนเฉียงอยากจัดการนาย นายก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายยังไง ต่อไปให้ระวังหน่อย ทำดีกับเขาหน่อย
ฉันเห็นเฉินเจี้ยนเฉียงมาตั้งแต่เด็ก ถึงเขาจะเป็นคนเอาแต่ใจ แต่ถ้านายไม่ไปหาเรื่องเขา เขาก็ไม่มายุ่งกับนายหรอก"
แม่สวีพูดแทรกขึ้น "ต้าเหม่า เรื่องที่ลูกเจ็บใจฉันรู้ดี แต่ใครใช้ให้แกไม่มีความสามารถล่ะ ถึงเวลาต้องก้มหัวก็ต้องก้ม
พูดกลับมาอีกที ถ้าแกมีความสามารถอย่างเฉินเจี้ยนเฉียง ฉันจะต้องไปง้อสกุลโหลวทำไม ถ้าเขายกลูกสาวคนโตให้แกได้ แกต้องรีบคว้าไว้ให้แน่น
ยุคนี้ มีเงินเท่านั้นถึงจะเป็นจริง เฉินเจี้ยนเฉียงจะก้าวหน้ายังไงก็เถอะ ก็ยังได้แค่เงินเดือนที่ไม่งอกเงยอยู่ดี สกุลโหลวมีทรัพย์สินอย่างน้อยก็หลักล้าน ต่อให้เฉินเจี้ยนเฉียงหาแปดชาติ ก็หาได้เท่านั้นไม่ได้หรอก"
พอแม่สวีพูดจบ ตาสวี่ต้าเหม่าก็เป็นประกายขึ้นมาทันควัน ปมในใจก็คลายลง แล้วรีบถามว่า