หลิวไห่จงเองก็ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เหมือนกัน เรื่องใหญ่ในวันนี้ถูกยายเฒ่าเจียตัวซวยทำเสียเรื่องหมด ตอนนี้อยากจะเอาบ้านมาจากเฉินเจี้ยนเฉียงน่ะ แทบไม่มีหวังแล้ว
กลับถึงบ้าน หลิวไห่จงจ้องลูกชายทั้งสามของตัวเอง ดูแล้วไม่มีวี่แววจะเอาไหนเลยสักคน แล้วนึกถึงความเหี้ยมของเฉินเจี้ยนเฉียง ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เขาลั่นกลอนประตู ดึงเข็มขัดหนังออกมา แล้วมอบ "ความรักแบบพ่อผู้ใจดี" ให้ลูกชายทั้งสาม
สวนหลังบ้านระเบิดความโกลาหลขึ้นทันที สามพี่น้องตระกูลหลิวร้องโหยหวนแข่งกันดังลั่น
ทางด้านสวี่ต้าเหม่า เพิ่งจะเข้าห้องไป สวี่ฟู่กุ้ยก็เรียกให้เข้ามาใกล้แล้วกำชับว่า "ต่อไปในบ้านพักรวม คงไม่ค่อยสงบแล้ว แกน่ะ ต่อไปเจอเฉินเจี้ยนเฉียงก็เดินเลี่ยงไป ไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอก อย่าไปหาเรื่องมัน มันมีเครื่องรางคุ้มกันเป็นลูกหลานวีรชนผู้สละชีพหนุนหลังอยู่ แถมยังมีหัวคิดและความกล้า แกสู้มันไม่ได้หรอก หาโอกาสเข้าไปสร้างความสัมพันธ์กับมันซะ เหอยวี่จู้ชอบรังแกแกไม่ใช่รึไง หาคนที่จัดการมันได้ซะ เข้าใจไหม"
สวี่ต้าเหม่าแอบไม่ค่อยพอใจนัก แต่พอคิดถึงตอนที่เฉินเจี้ยนเฉียงต่อยคนแล้วไม่เป็นอะไรเลย ก็อดอิจฉาไม่ได้
สวี่ผู้พ่อพูดยังไม่ทันขาด ก็เสริมอีกว่า "อีกอย่างที่แกต้องหัดรู้—ครั้งหน้าไอ้เหอยวี่จู้มันกล้าลงมืออีก แกก็ไปแจ้งความด้วย แค่ในบ้านพักรวม จัดการเจ้าบ้านี่ไม่ได้ ก็ให้ตำรวจมาจัดการมันซะ!"
สวี่ต้าเหม่าฟังจบ ตาเป็นประกาย รีบพยักหน้า ความคิดนี้เข้าท่ามากเลย
ในช่วงเวลาเดียวกัน อี้จงไห่กลับถึงบ้าน หน้าดำยิ่งกว่าก้นหม้อ
คุณป้าหนึ่งเข้ามาใกล้แล้วปลอบว่า "จงไห่ พวกเราไม่จำเป็นต้องไปเป็นศัตรูกับเฉินเจี้ยนเฉียงถึงขั้นนั้น เขาเป็นนักศึกษา ต่อไปไม่แน่อาจได้เป็นถึงข้าราชการก็ได้ อีกอย่างเฉินเจี้ยนเฉียงเป็นคนกตัญญู แล้วก็อยู่ตัวคนเดียว ครอบเราควรจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเขามากกว่า"
อี้จงไห่ขมวดคิ้วแน่นเป็นปม หน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ไอ้เฉินเจี้ยนเฉียงนี่ตอนนี้มันเหลิงจนกู่ไม่กลับแล้ว ไม่เห็นหัวข้าเลยสักนิด ถ้าไม่ปราบมันลงไปสักหน่อย ต่อให้พวกเราเทใจให้มัน มันก็ไม่มีทางเลี้ยงดูส่งเราจนตายเด็ดขาด เรื่องนี้ข้ารู้ดี เจ้าอย่าสอด"