ลมหยุดแล้ว หิมะก็หยุดตก
ฟ้าเพิ่งสาง หิมะหนาทึบปกคลุมทั่วหมู่บ้านซิ่งฮวาจนเงียบงัน
“เอี๊ยด...เอี๊ยด...”
เสียงหนักอึ้งและเชื่องช้าดังขึ้น ทำลายความเงียบงัน
ลู่เจิงกลับมาแล้ว
เขาลากรถไม้กระดานเก่า ๆ คันนั้น เดินเข้ามาจากถนนสายกว้างที่สุดตรงปากหมู่บ้านทีละก้าว
ล้อรถบดหิมะที่สูงถึงน่องจนเกิดรอยล้อสองแนวชัดเจนน่าตกใจ
ไอร้อนแผ่ออกจากตัวเขาเป็นระลอก ลมหายใจสีขาวราวกับควันจากปล่องไฟ น้ำค้างแข็งบนคิ้วและเส้นผมกำลังละลาย ไหลลงมาตามแก้มที่ดูเด็ดเดี่ยว
บนรถเก่าคันนั้นมีของกองพะเนินสูงเป็นเนินเล็ก ๆ
บ้านที่ตื่นเช้าที่สุดในหมู่บ้าน ชายเจ้าของบ้านกำลังผลักประตูออกมาเตรียมทำธุระ
พอชะโงกหน้าออกไป เขาก็ยืนนิ่งงันกับภาพตรงลานบ้าน
ชายคนนั้นขยี้ตา คิดว่าตัวเองหิวจนตาลายไปแล้ว
เขาจ้องรถคันนั้นเขม็ง ปีกจมูกกระตุกฟุดฟิดสองสามที
ในสายลมเหมือนจะมีกลิ่น...หอมของธัญพืชลอยมา?
“พ่อของลูก! มัวดูอะไรอยู่!” เสียงภรรยาตะโกนอย่างหงุดหงิดจากในบ้าน
“อย่า...อย่าเพิ่งเสียงดัง!”
เสียงชายคนนั้นสั่นเครือ “รีบออกมาดูเร็ว! ไอ้หนุ่มบ้านลู่...กลับมาจากนอกหมู่บ้านได้ยังไง?”
บ้านอื่น ๆ เริ่มตื่นตามกันมากขึ้น
ประตูไม้เก่า ๆ หลายบานถูกผลักเปิด ศีรษะซีดเซียวโผล่ออกมาจากช่องประตูทีละหัว
สายตาของทุกคนเหมือนถูกแม่เหล็กดูดไว้ จับจ้องลู่เจิงกับรถของเขาไม่วางตา
“บนรถนั่น...ขนอะไรมา?”
“คลุมมิดชิดขนาดนั้น ต้องเป็นของดีแน่!”
“สวรรค์เอ๋ย อากาศแบบนี้ไม่อยู่บ้านดี ๆ แล้วกลับมาจากนอกหมู่บ้านทำไม?”
เสียงซุบซิบดังหึ่ง ๆ ราวกับฝูงยุง
ลู่เจิงทำหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่ได้ยินเสียงและไม่สนใจสายตาเหล่านั้น เขาลากรถตรงไปทางที่ทำการกองการผลิต
หนุ่มคนหนึ่งที่ใจกล้า ในที่สุดก็ทนแรงกระตุ้นจากความหิวไม่ไหว เดินเข้าไปหา