“ปัง——!”
เสียงดังสนั่น
ประตูรั้วที่ลู่เจิงเพิ่งทำเสร็จถูกคนถีบเปิดจากด้านนอกอย่างแรง แผ่นไม้หนากระแทกเข้ากับกำแพง ส่งเสียงครางทุ้มต่ำ
ลมหนาวบาดกระดูกพัดพาเสียงอึกทึกจากนอกลานบ้านกรูเข้ามาในชั่วพริบตา
ย่าหวังเหมือนหมาป่าหิวโซที่ได้กลิ่นคาวเลือด พุ่งนำหน้าเข้ามาก่อนใคร
ดวงตาเรียวเล็กของเธอจ้องไปทางห้องครัวเขม็ง กลิ่นเนื้อหอมฉุยที่ลอยออกมาจากข้างในแทบทำให้เธอขาดสติ
ในมือเธอถือชามเปล่าบิ่นใบหนึ่ง วิ่งเร็วเกินไปจนสะดุดธรณีประตู เซถลาเกือบล้ม
ลู่ต้าฉียงตามมาติด ๆ รีบคว้าเธอไว้
“แม่ ระวังหน่อย!”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความโลภที่แทบปิดไม่มิด ดวงตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นก็วาวโรจน์ราวกับกำลังจ้องเหยื่อ อยากพุ่งเข้าไปหาหม้อใบนั้นเดี๋ยวนี้
ย่าหวังยืนทรงตัวได้แล้วก็ไม่สนใจเขา เท้าเอวแล้วตะโกนใส่ห้องครัวสุดเสียง
“ลู่เจิง! ไอ้ลูกอกตัญญูเนรคุณ!”
“แอบกินของดีอยู่ในบ้าน ไม่เห็นหัวแม้แต่แม่แท้ ๆ ของแก!”
“ฉันเลี้ยงไอ้เดรตฉานอกตัญญูอย่างแกมาได้ยังไง! รีบยกเนื้อออกมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
เธอตะโกนอย่างเต็มปากเต็มคำ น้ำลายกระเด็นไปทั่ว ราวกับเนื้อในหม้อนั้นเกิดมาเป็นของเธออยู่แล้ว
ความอบอุ่นและกลิ่นหอมของเนื้อในบ้านถูกเสียงแหลมแสบแก้วหูของหญิงปากร้ายทำลายลงในพริบตา
ตรงหน้าเตา ลู่เจิงชะงักไปเล็กน้อย
เขาค่อย ๆ วางคีมคีบฟืนในมือลง ความอ่อนโยนบนใบหน้าหายวับไปทันทีที่หันกลับมา
สิ่งที่เข้ามาแทนคือความเย็นชาและไอสังหารที่ทำให้คนหนาวจนแข็งทื่อ
ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นหรี่ลง คล้ายบ่อน้ำลึกสองบ่อที่มองไม่เห็นก้น