ฟ้ารั่วอย่างสมบูรณ์แล้ว
หิมะก้อนใหญ่ราวกับขนห่าน—ไม่สิ มันเหมือนปุยนุ่นที่ถูกฉีกขาด ถูกลมพายุพัดม้วน ก่อตัวเป็นสายราวกับบ้าคลั่ง ก่อนจะเทกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า
ตอนแรกมีแค่ฟ้ามืดกับลมแรง
เพียงชั่วพริบตา โลกทั้งใบก็เหลือเพียงสีเดียว—สีขาว
ขาวจนชวนให้ใจสั่น ขาวจนทำให้คนสิ้นหวัง
บ้านผุพังของลู่ต้าฉียงตอนนี้เหมือนตะแกรงที่ลมลอดผ่านได้ทุกด้าน
“ฮือ—ฮือ—”
ลมเหนือพัดราวกับคมมีด โหมกระหน่ำเข้ามาจากรอยแยกบนกำแพงและหน้าต่างเก่าที่ปิดด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์
อุณหภูมิในบ้านลดฮวบเร็วยิ่งกว่าก้อนน้ำแข็ง
“ปัง!”
ลู่ต้าฉียงเตะประตูเข้าเต็มแรง แล้วเอาไม้ผุท่อนหนึ่งค้ำไว้อย่างแน่นหนา แต่บานประตูไม้บาง ๆ ก็ยังถูกลมพัดจนกระแทกดังสนั่น ราวกับอีกประเดี๋ยวก็จะแหลกเป็นชิ้น
“ทั้งหมดเป็นความผิดของแก นังแก่ไม่ตายสักที!”
ซุนกุ้ยฮวากอดอก ใบหน้าหนาวจนเขียวคล้ำ ดวงตาเรียวชี้เต็มไปด้วยความเคียดแค้น
ตอนนี้ไม่เพียงไม่ได้เนื้อกลับมา แต่เรื่องยังบานปลายจนเป็นแบบนี้ เธอจึงไม่สนใจเรื่องความกตัญญูอีกต่อไป
เธอจ้องหวังผอจื่อบนเตียงเตาเขม็ง ก่อนตวาดด่าเสียงดัง
“ถ้าแกไม่ดึงดันไปหาเรื่อง บ้านเราจะโดนหักเงินปันผลทั้งปีไหม? ฟืนไว้ใช้หน้าหนาวก็ไม่ได้แบ่งมาสักท่อน!”
หวังผอจื่อเองก็หนาวจนริมฝีปากซีดเผือด เธอสั่นเทา พลางห่อตัวด้วยผ้าห่มนวมเก่าเปียกชื้นและแข็งกระด้าง พอได้กลิ่นอับจากผ้าห่ม ความโกรธในใจก็พลุ่งขึ้นมาทันที
เธอผุดลุกจากเตียงเตา พุ่งเข้าไปกระชากผมซุนกุ้ยฮวา