ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง แต่ลมก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
หิมะตกหนักกว่าเดิม เกล็ดใหญ่ราวขนห่านโปรยลงมาราวกับฟาดใส่ไม่ขาดสาย
ถ่านไฟก้อนสุดท้ายในบ้านมอดดับไปแล้ว
ไอหนาวพัดกรูเข้ามาจากทุกทิศทาง ราวกับมีมือเย็นเฉียบนับไม่ถ้วนคอยข่วนกระดูก
ลู่เจิงลืมตาขึ้น เด็กน้อยในอ้อมแขนยังหลับอยู่
ใบหน้าเล็ก ๆ ของซุ่ยซุ่ยหนาวจนเขียวคล้ำ ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย เกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ เกาะอยู่บนแพขนตายาว
เธอหลับอย่างกระสับกระส่าย ร่างเล็กขดเป็นก้อน ทั้งยังสั่นน้อย ๆ
หัวใจลู่เจิงเหมือนถูกบางสิ่งกระชากอย่างแรง ทั้งปวดทั้งหน่วง
เขารอต่อไปไม่ได้แล้ว
ถ้ายังรอต่อ ก็มีแต่ทางตาย
ลู่เจิงค่อย ๆ ประคองซุ่ยซุ่ยออกจากอ้อมแขน ใช้ผ้าห่มฝ้ายเก่า ๆ เพียงผืนเดียวในบ้านห่อตัวเธอไว้ให้มิดชิด
จากนั้นก็เดินไปค้นกองข้าวของผุพังตรงมุมห้อง
เขาพบผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่ง ไม่รู้ว่าเก็บมาจากไหน แม้จะทั้งสกปรกและแข็งกระด้าง แต่อย่างน้อยก็พอกันลมได้บ้าง
เขาขยำผ้าผืนนั้นกับขี้เถ้าในเตาไฟ หวังให้มันนุ่มลงสักหน่อย
แล้วจึงเดินกลับไปหาซุ่ยซุ่ย มือไม้ของเขาอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ
เขาพันผ้าขี้ริ้วรอบตัวซุ่ยซุ่ยทีละชั้น ห่อตัวเธอจนกลายเป็นก้อนกลมหนาเหมือนบ๊ะจ่างลูกเล็ก
สุดท้ายเขาหาเชือกฟางเก่าที่ถูกใช้จนขึ้นเงามาเส้นหนึ่ง แล้วมัดซุ่ยซุ่ยที่ห่อเรียบร้อยไว้แน่นกับอก
แบบนี้แผงอกของเขาจะช่วยบังลมให้เธอได้ตลอด แถมยังใช้ไออุ่นจากร่างกายช่วยให้เธออบอุ่นด้วย