เสียงของลู่เหมยแหลมบาดหู ราวกับแผ่นเหล็กขึ้นสนิมกำลังครูดก้นหม้อ
ตอนแรกเธอมองไม่ชัดด้วยซ้ำว่าสิ่งที่พุ่งเข้ามาคืออะไร รู้แค่ว่าใบหน้าปวดแสบปวดร้อน แล้วกลิ่นคาวฉุนก็ปะทะใส่เต็มหน้า
เธอยกมือขึ้นปัดตามสัญชาตญาณ หวังจะไล่สิ่งนั้นออกไป แต่การปัดครั้งนี้กลับเหมือนเป็นการไปแหย่รังแตนเข้าเต็ม ๆ
“เมี้ยววว!”
“ฟ่อ!”
จุดแสงสีเขียววาววับตรงปากตรอกพลันสว่างขึ้นพร้อมกัน
จากนั้น แมวป่าผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกเจ็ดแปดตัวก็พุ่งออกมาจากความมืดทันที!
แมวพวกนี้ไม่เหมือนแมวบ้านทั่วไปเลยสักนิด แต่ละตัวโก่งหลัง ขนทั่วร่างตั้งชันราวกับเข็มเหล็ก
พวกมันส่งเสียงขู่ต่ำ ๆ ในลำคอ มีเสียงครางครืดคราด ฟันที่เผยออกมาทั้งแหลมทั้งเหลือง
แววตานั่นไม่เหมือนแมวเลย กลับดูคล้ายลูกหมาป่าที่อดอยากมาสามวันบนเขา!
เท้าที่ลู่เจิงเตะออกไปชะงักค้างกลางอากาศ ร่างทั้งร่างเกร็งขึ้นทันที
ไม่ใช่เพราะลู่เหมย แต่เป็นเพราะแมวป่ากลุ่มนี้ที่จู่ ๆ ก็โผล่มา
การปรากฏตัวของพวกมันชวนพิกล ความดุร้ายแบบไม่กลัวตายทำให้แม้แต่เขายังต้องระวังตัว
เขากอดซุ่ยซุ่ยแน่น แล้วถอยหลังอย่างรวดเร็วหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างจากแมวบ้าพวกนั้น
แต่แมวเหล่านั้นไม่แม้แต่จะมองเขา
เป้าหมายของพวกมันชัดเจนมาก นั่นคือลู่เหมยกับเด็กอ้วนจ้าวจินเป่าที่อยู่ด้านหลังและกำลังตกใจจนสติหลุด!
ฝูงแมวเคลื่อนที่เร็วมาก!
พวกมันอ้อมตำแหน่งที่ลู่เจิงยืนอยู่ ลมพัดเฉียดปลายขากางเกงของเขา หอบกลิ่นดินคาวชื้นมาด้วย
วินาทีถัดมา พวกมันก็พุ่งชนแม่ลูกลู่เหมยอย่างแรง!