ฟ้ายังสางไม่เต็มที่ ขอบฟ้าทางตะวันออกเพิ่งเริ่มเรืองแสงขาวจาง ๆ
ในหมู่บ้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงไก่ขันประปราย
กัง—!
เสียงดังแหลมบาดหูฉีกความเงียบยามเช้าของหมู่บ้านซิ่งฮวา
กัง—!
กัง—!
กัง—!
หวังต้าจวิน หัวหน้ากองการผลิต ยืนอยู่กลางลานโล่งของที่ทำการกองการผลิต มือหนึ่งหิ้วฆ้องทองแดงเก่า ๆ อีกมือเหวี่ยงสุดแรง ตีลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า
ฆ้องใบนั้นบุบเป็นหลุมมานานแล้ว เสียงที่ดังออกมาทั้งแหบทั้งแตก
แสงตะเกียงน้ำมันสีเหลืองสลัวค่อย ๆ สว่างขึ้นตามหน้าต่างบ้านแต่ละหลังในหมู่บ้าน
พวกผู้ชายสบถงึมงำพลางสวมเสื้อผ้า ส่วนผู้หญิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนลงไปก่อไฟต้มน้ำ
คำว่า “ภารกิจทางการเมือง” ที่ประกาศผ่านลำโพงเมื่อวาน หนักอึ้งราวภูเขากดทับอยู่ในใจทุกคน
ไม่มีใครกล้าชักช้า
ลู่เจิงลืมตาขึ้น เขานอนไม่หลับตลอดคืน ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ
เขาหันไปมองเจ้าก้อนแป้งน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างกาย
ใบหน้าเล็ก ๆ ของซุ่ยซุ่ยแดงระเรื่อ ริมฝีปากจู๋นิด ๆ หน้าอกเล็กขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ หลับสนิทอย่างสบายใจ
เห็นอย่างนั้น ความอัดอั้นที่สุมอยู่ในอกเขามาทั้งคืนก็เหมือนถูกใบหน้ายามหลับอันสงบของเธอช่วยบรรเทาลงเล็กน้อย
แต่พอนึกว่าวันนี้ต้องลงไปแช่อยู่ในทุ่งดินเหลืองทั้งวัน เขาก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ไปหมด
เงินในกระเป๋าหนักอึ้ง ทว่าตอนนี้กลับเหมือนเหล็กร้อนแดงก้อนหนึ่ง แผดเผาจนใจเขากระสับกระส่าย
แผนการพังไม่เป็นท่า
ไปหาของทะเลริมชายฝั่ง สร้างบ้านหลังคากระเบื้องหลังใหญ่สามห้อง ตัดผ้าใหม่ให้ซุ่ยซุ่ยตัดชุดสวย ๆ...
ความคิดที่เคยเร่าร้อนเหล่านั้นถูกการไถนาในฤดูใบไม้ผลิบ้าบอนี่ขวางไว้จนหมด