ริมลำห้วยเล็ก ๆ ไอร้อนระลอกสุดท้ายจากกองถ่านค่อย ๆ จางหายไป
ลู่เจิงเพิ่งฉีกเนื้อขากระต่ายชิ้นเล็กนุ่มออกมา เป่าจนหายร้อนแล้วป้อนให้ซุ่ยซุ่ยถึงปาก
เด็กหญิงอ้าปากงับคำหนึ่ง แก้มทั้งสองข้างตุ่ยพองเหมือนหนูแฮมสเตอร์กำลังเก็บเสบียง
คราบมันตรงมุมปากวาววับ
ลู่เจิงดึงชายเสื้อเตรียมเช็ดให้เธอ
“ซ่า—”
ทันใดนั้น วัชพืชสูงท่วมหัวคนเหนือร่องน้ำก็ถูกมือใหญ่คู่หนึ่งแหวกออกอย่างหยาบกระด้าง ใบหญ้าแห้งปลิวว่อนกระจายไปทั่ว
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องของลู่ต้าฉียงโผล่มาเป็นคนแรก ด้านหลังเขาคือหวังต้าจวิน หัวหน้ากองการผลิตที่หน้าดำคร่ำเครียด
ถัดไปด้านหลังมีทหารอาสาสามคนในเครื่องแบบ ทุกคนถือปืนยาวสีดำสนิทอยู่ในมือ
ปากกระบอกปืนเล็งตรงมาที่สองน้าหลานในร่องน้ำอย่างไม่พลาดเป้า
อากาศพลันแข็งค้าง ราวกับสายลมยังหยุดพัด
เหลือเพียงเสียงถ่านไม้ที่ยังคุกรุ่นในกองไฟปะทุเบา ๆ เป็นครั้งคราว
ท่าทางของลู่เจิงชะงักค้างกลางอากาศ
มือของเขายังคงอยู่ในท่าเช็ดปากให้ซุ่ยซุ่ย แต่แววตากลับเย็นเยียบลงแล้ว
เมื่อมีคนจากกองการผลิตหนุนหลัง ลู่ต้าฉียงก็ได้ใจจนแทบทะยานขึ้นฟ้า เขากระโดดลงมาจากพงหญ้าแล้วพุ่งไปที่กองไฟในไม่กี่ก้าว
เขาไม่แม้แต่จะมองลู่เจิง ดวงตาจับจ้องตะกร้าสะพายข้างเท้าลู่เจิงราวกับหลอดไฟสองดวงที่เต็มไปด้วยความโลภ