พอคิดถึงตรงนี้ ลู่ต้าฉียงก็รีบหดหัวกลับจากพุ่มหญ้า หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
เขาใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานถอยหลังอย่างทุลักทุเล
หญ้าแห้งกับกิ่งไม้ขูดใบหน้าจนแสบไปหมด
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาสนใจอะไรแล้ว ในหัวมีเพียงความคิดเดียว
หนี!
ไปที่ทำการกองการผลิต! ไปแจ้งความ!
เขาพุ่งออกจากป่าเอล์มราวกับหมาบ้าตัวหนึ่ง
ทางดินใต้เท้าเป็นหลุมเป็นบ่อ เขาวิ่งสะดุดจนเกือบหน้าคะมำ
พอตั้งหลักได้ ก็รีดแรงทั้งหมดที่มีวิ่งสุดชีวิตไปทางที่ทำการกองการผลิต
ลมหวีดหวิวข้างหู
สมาชิกกองการผลิตที่กำลังทำงานอยู่บนคันนาพากันยืดตัวขึ้น มองเงาคนที่วิ่งผ่านไปราวกับคนบ้า แล้วพากันยืนงง
ลู่ต้าฉียงมองไม่เห็นอะไร ไม่ได้ยินอะไร ตรงหน้ามีแต่ภาพกระต่ายตัวอ้วนย่างจนเหลืองทอง น้ำมันเยิ้มวาว
เสียงน้ำมันหยดลงกองไฟดังฉ่า ๆ ยังก้องอยู่ในหัว
ทำไมกัน!
ทำไมไอ้เด็กเหลือขอกับตัวซวยสองคนนั่นถึงได้กินเนื้อ ส่วนลูกชายคนโตของตระกูลลู่อย่างเขากลับต้องแทะหมั่นโถวแป้งดำ!
ไฟแค้นริษยาลุกโชนแผดเผาอวัยวะภายใน จนกลายเป็นเรี่ยวแรงไม่รู้จบใต้ฝ่าเท้า
ช้าไม่ได้!
ถ้าวิ่งช้า เนื้อก็ถูกไอ้เด็กเหลือขอสองคนนั่นกินหมดพอดี!
ถึงตอนนั้นไม่มีหลักฐาน เขาจะร้องไห้ไปฟ้องใครได้!
ลานของที่ทำการกองการผลิตเริ่มปรากฏอยู่ไกล ๆ
ดวงตาลู่ต้าฉียงแดงก่ำ เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก