“เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ในใจของเย่อวิ๋นเฟยรู้สึกแปลกใจไม่น้อย
หลังจากเฝ้ามองต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณอยู่ชั่วครู่ เย่อวิ๋นเฟยก็ตกใจสะดุ้งเมื่อพบว่ากิ่งก้านของต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณส่วนใหญ่กำลังชี้ไปยังทิศทางเดียวกัน
แม้ต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณจะอยู่ในทะเลวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟย และตัวเย่อวิ๋นเฟยเองก็อยู่ภายในหอเงามายา แต่ต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณก็สามารถสัมผัสได้ถึงอวกาศภายนอกได้อย่างชัดเจน
ดังนั้นเย่อวิ๋นเฟยจึงรู้ว่าทิศทางที่ต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณชี้บอกนั้น ส่วนใหญ่ย่อมเป็นทิศทางของอวกาศภายนอกแน่นอน
เย่อวิ๋นเฟยจึงรีบสั่งให้ทาสเทพชั้นเจ็ดของตนเคลื่อนตัวเงียบ ๆ ไปยังทิศทางนั้น
เมื่อทาสเทพชั้นเจ็ดมุ่งหน้าไปเรื่อย ๆ เย่อวิ๋นเฟยก็สังเกตว่าปฏิกิริยาของต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณชัดเจนยิ่งขึ้น แทบทุกกิ่งก้านล้วนชี้ไปยังทิศทางนั้นทั้งสิ้น
“ดูท่าทิศทางนั้นต้องมีสิ่งใดแปลกประหลาดซ่อนอยู่แน่”
เย่อวิ๋นเฟยคิดในใจ
“นายท่าน ข้ารู้สึกได้ว่าด้านหน้าน่าจะมีคลื่นพลังของอาคมภาพลวงตา เพราะข้าสัมผัสได้ถึงมหาวิถีแห่งมายาบางส่วน
แต่ที่แปลกคือ อาคมภาพลวงตาด้านหน้านั้นดูเหมือนจะไม่ได้วางโดยใช้พลังแห่งมายา แต่วางด้วยพลังชนิดอื่นผสมกับมหาวิถีแห่งมายา
และด้วยความแข็งแกร่งเพียงเท่านี้ของข้า กลับไม่อาจสัมผัสได้ถึงสภาพที่แท้จริงเลย”
หูเมี่ยวเอ่ยขึ้นทันที กล่าวกับเย่อวิ๋นเฟยด้วยน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย
“จริงตามนั้น ข้าก็สัมผัสได้ว่าด้านหน้ามีคลื่นพลังของอาคม และดูเหมือนจะเป็นอาคมภาพลวงตาจริง”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
เย่อวิ๋นเฟยรีบสั่งให้ทาสเผ่าวิญญาณเทพชั้นเจ็ดเพิ่มความเร็ว พุ่งทะยานไปข้างหน้า
แต่แล้วในจังหวะนั้นเอง เสียงระเบิดดังกึกก้อง คลื่นพลังน่าสะพรึงกลัวม้วนตัวพุ่งเข้ามา เหวี่ยงต้นไม้ในแถบป่าลับนั้นขึ้นจากรากเป็นแถว ๆ ทันที จนเกิดเป็นลานกลางป่าไร้ต้นไม้เนื้อที่กว้างใหญ่ตรงหน้าทาสองค์เทพเจ้าผู้สูงส่งขั้นที่เจ็ดของเย่อวิ๋นเฟย