พลังกายภาพที่เย่อวิ๋นเฟยปลดปล่อยออกมา กดเขาจนหน้าแดงก่ำ ร่างกายไร้เรี่ยวแรง
“ซูเย่ ถอยไป!”
โอวหยางเฟิงทั้งโกรธทั้งตกใจ ฝ่ามือทั้งสองประกบกัน
ตูม……
พื้นดินใต้ร่างเขาแยกออก พวยพุ่งหมัดสีเหลืองห้าหมัดที่หลอมรวมจากปราณดิน พุ่งเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟยอย่างบ้าคลั่ง
เย่อวิ๋นเฟยไม่หลบไม่หลีก
เขาจงใจทดสอบว่าร่างจักรพรรดิไม้เขียวขั้นสมบูรณ์จะต้านทานการโจมตีได้มากน้อยเพียงใด
ปัง ปัง……
หมัดทั้งห้ากระทบร่างเย่อวิ๋นเฟย ระเบิดควันโขมง ห้วงมิติสั่นสะเทือน
เย่อวิ๋นเฟยไม่แยแส มือขวาขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็นฝ่ามือยักษ์ กวาดไปข้างหน้า
ชั่วพริบตาเดียว ก็จับโอวหยางเฟิงไว้ในมือ ราวกับจับลูกไก่
“ไม่!
ซูเย่ ปล่อยข้า!”
โอวหยางเฟิงหน้าซีดเผือด ร้องโหยหวนด้วยความสลด
ถึงตอนนี้เขาจึงได้รู้ว่า เบื้องหน้าซูเย่ผู้นี้ พลังรบของเขาอ่อนด้อยเพียงใด!
“คนของตระกูลโอวหยางอย่างข้า เจ้ากล้าแตะต้อง คิดรนหาที่ตายหรือ!
ปล่อยคนเดี๋ยวนี้!”
ศิษย์ตระกูลโอวหยางคนอื่นๆ เห็นโอวหยางเฟิงถูกจับ ต่างตกตะลึง พุ่งเข้ามาทีละคน หวังช่วยชีวิต
ตูมๆ……
พวกเขาปลดปล่อยการโจมตีรุนแรงระลอกแล้วระลอกเล่า พุ่งเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยไม่หลบไม่หลีก ปล่อยให้การโจมตีเหล่านั้นตกลงบนร่าง
พร้อมกันนั้น หมัดก็ซัดออกไปไม่หยุด หมัดละหนึ่งคน เพียงชั่วครู่ก็สังหารศิษย์ตระกูลโอวหยางไปเกินครึ่ง
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็ยกฝ่ามือฟาดลง ทลายจุดตันเถียนของโอวหยางเฟิง ทำลายพลังฝีมือ ส่งตัวเข้าไปในหอเงามายา คุมขังไว้
ในนิกายธรณีนครมีคนของตระกูลโอวหยางแฝงตัวอยู่มากมาย เย่อวิ๋นเฟยตั้งใจว่ากลับไปแล้วจะหาคนพวกนั้นสะสางบัญชี