"ปล่อยวางจิตใจมิให้ติดขัด..."
เต้าจ่างต้าตี้มองเย่อวิ๋นเฟยด้วยแววตาซับซ้อน
เขาหวนนึกถึงยามที่เย่อวิ๋นเฟยต่อสู้ฟันฝ่าจากทวีปเทียนเสวียน กระทั่งมาถึงดาราจักรเสวียนหวง
สำราญใจในรักแค้น สังหารศัตรูจนสิ้นซาก!
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าพูดมีเหตุผล บางทีนี่อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เจ้าแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ก็ได้
เมื่อเทียบกับเจ้าแล้ว ข้าเอาแต่ลังเลใจในทุกเรื่อง ไร้ซึ่งปณิธานอันแน่วแน่"
เต้าจ่างต้าตี้เหมือนจะเข้าใจอะไรขึ้นมา ถอนหายใจพลางเอ่ย
"ไปเถิด
พวกเราออกไปกัน"
เย่อวิ๋นเฟยก้าวยาว ๆ
เต้าจ่างต้าตี้รีบตามไป
ตลอดทาง ผู้ฝึกยุทธ์ทั้งหลายเมื่อเห็นเย่อวิ๋นเฟยและเต้าจ่างต้าตี้ก็ตกใจจนหันหลังวิ่งหนี
โลกขนาดเล็กแห่งนี้ไม่มีอะไรให้สำรวจอีกแล้ว ดังนั้นเย่อวิ๋นเฟยและเต้าจ่างต้าตี้จึงจากไปทันที
ผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น ๆ ก็ทยอยออกไปตาม ๆ กัน
ครึ่งวันต่อมา
เย่อวิ๋นเฟยและเต้าจ่างต้าตี้กลับมายังเมืองจูตาน สู่ที่มั่นของลัทธิโฮ่วถู่
"พวกเจ้าสองคนกลับมาได้อย่างไร?"
ในจุดสาขาย่อยของลัทธิโฮ่วถู่ หนึ่งในผู้อาวุโสหัวหน้าทีมเมื่อเห็นเย่อวิ๋นเฟยและเต้าจ่างต้าตี้กลับมา ดูเหมือนจะไม่เชื่อสายตาตนเอง
"หืม?"
เย่อวิ๋นเฟยอดไม่ได้ที่จะกราดสายตาเย็นเยียบ กวาดมองผู้อาวุโสผู้นั้นอย่างลึกซึ้ง
ผู้อาวุโสท่านนี้แซ่หวัง มีพลังระดับขอบเขตโอสถปราณใหญ่ขั้นต้น
คำพูดของผู้อาวุโสหวางทำให้เย่อวิ๋นเฟยมั่นใจในทันทีว่า เขาต้องถูกตระกูลโอวหยางซื้อตัวไปแล้วแน่นอน!
"ตระกูลโอวหยางแทรกซึมเข้ามาในลัทธิโฮ่วถู่ได้ลึกเกินไปเสียแล้ว
ไม่แปลกที่ประมุขลัทธิจะทำอะไรโอวหยางเฟิงและศิษย์น้องของเขาไม่ได้"
เย่อวิ๋นเฟยอดรู้สึกทอดถอนใจในใจไม่ได้
"ฮ่า ๆ พวกเจ้าได้เก็บเกี่ยวไม่เลวนะ"
ผู้อาวุโสหัวหน้าทีมอีกคนที่แซ่ซ่ง กลับดูประหลาดใจยินดี ถามขึ้น
"ผู้อาวุโสซ่ง โปรดวางใจ เก็บเกี่ยวได้พอสมควร"
เต้าจ่างต้าตี้ยิ้มพลางตอบ
"โอวหยางเฟิงเล่า?"
ขณะนั้นเอง ผู้อาวุโสหวางก็ถามขึ้นทันควัน
"ไม่ทราบ"
เต้าจ่างต้าตี้ตอบ
เพียงเอ่ยถึงโอวหยางเฟิง เต้าจ่างต้าตี้ก็โกรธกรุ่นขึ้นมา