เจ้าแห่งคุกนรกเพิ่งจะก่อความคิดหนีขึ้นมาในใจ เย่อวิ๋นเฟยก็ตรวจรู้ได้ทันทีผ่านวิชาอ่านใจ
“ท่านผู้อาวุโส ไอ้ตัวดีนี่มันคิดจะหนี เราปิดทางมันซะ อย่าให้มันหนีรอดไปได้”
เย่อวิ๋นเฟยส่งเสียงสื่อจิตบอกชายชราชุดครามทันที
“มันคิดจะหนี? ไม่ใช่เรื่องง่ายนักหรอก”
ชายชราชุดครามเมื่อรับเสียงสื่อจิตของเย่อวิ๋นเฟยแล้ว เถาวัลย์สีครามหนาใหญ่ที่แผ่ออกจากร่างก็เติบโตอย่างคลั่งไคล้ ยืดยาวไม่หยุด แผ่ขยายไปในม่านห้วงรอบด้านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสานพันเข้าเป็นเครือ ไม่ช้าก็ก่อรูปขึ้นเป็นกรงสีครามยักษ์ คลุมม่านห้วงแห่งนี้เอาไว้โดยสิ้นเชิง
เย่อวิ๋นเฟย ชายชราชุดคราม และเจ้าแห่งคุกนรก ต่างถูกขังอยู่ภายในกรงสีครามนี้
เย่อวิ๋นเฟยยกเท้ากระแทกพื้น
ฮึ่ม! ฮึ่ม! ฮึ่ม!
ค่ายกลปฐพีและมหาอักขราผุดพรายขึ้นไม่ขาดสาย แผ่ขยายออกไปรอบด้านจากกายของเย่อวิ๋นเฟยเป็นศูนย์กลาง
ชั่วครู่เดียว ม่านห้วงแห่งนี้ก็เต็มไปด้วยอักขราและค่ายกลปฐพีนับหมื่นนับล้าน
ขณะนั้นเองหวงซางก็ปรากฏกาย ร่ายวิชานักบำเพ็ญปีศาจออกมาโดยตรง ก่อกำแพงผีเลือดฉานขึ้นมาทีละผืนทีละผืน พริบตาเดียว กำแพงผีเหล่านั้นก็ประกอบกันเป็นเขาวงกตยักษ์
ทั้งชายชราชุดครามและเจ้าแห่งคุกนรกต่างจำได้ทันทีว่าหวงซางคือนักบำเพ็ญปีศาจ ใบหน้าทั้งคู่จึงแห้งผากด้วยความตกตะลึง
เพราะสมัยโบราณนั้น นักบำเพ็ญปีศาจยังพบเห็นได้ทั่วไป แต่บัดนี้หายากยิ่งนัก
“ไอ้ของเก่า ข้าจะดูสักหน่อยว่าเจ้าจะหนีไปทางไหน”
เย่อวิ๋นเฟยกำดาบยาวสีเลือดด้วยสองมือ ส่งเสียงโกรธกึกก้องแล้วพุ่งเข้าประชิด ก่อนกระโดดขึ้นสูง ฟันดาบลงไปด้วยกำลังทั้งหมด
“ได้ วันนี้ข้าจะต่อชีวิตกับพวกเจ้าให้รู้กันไปเลย”
เจ้าแห่งคุกนรกคำรามอย่างเดือดดาล โล่ยักษ์เบื้องหน้ากายค่อยขยายใหญ่ขึ้นไม่หยุด
เตาไฟดำอันนั้นก็แบกพลังงานสะเทือนขวัญ บินทะยานเข้าชนเย่อวิ๋นเฟยพร้อมเสียงกึกก้อง
ดาบยาวที่เย่อวิ๋นเฟยฟันออกไปปะทะกับเตาไฟดำก่อน จากนั้นจึงฟันลงบนโล่ยักษ์
ดังเสียงระเบิดกึกก้อง หอกยาวสีครามค่อยขยายใหญ่ขึ้น ทะลวงมาถึงเบื้องหลังเจ้าแห่งคุกนรกแล้ว บีบให้มันต้องถอยหลังไม่หยุด