"ดี เย่อวิ๋นเฟย วันนี้ข้ากับเจ้าจับมือกันฆ่าตัวนั่นซะ"
ชายชราชุดเขียวหัวเราะเสียงดังกล่าว
"ที่ได้ร่วมมือกับบรรพชนถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง"
เย่อวิ๋นเฟยตอบกลับ
ตลอดกระบวนการนี้ เย่อวิ๋นเฟยไม่หยุดร่างวิชาจิตวิญญาณและวิชาพลังจิตใจโจมตีร่างจิตวิญญาณของผู้คุมนรกอย่างต่อเนื่อง
ระดับพลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยในตอนนี้เทียบเท่าระดับมหาเทพ วิชาบู๊พลังวิญญาณที่ร่างออกมาแม้ยังไม่สร้างความเสียหายร้ายแรงแก่ผู้คุมนรก แต่ก็สร้างการรบกวนมหาศาลให้แก่เขาได้
โดยเฉพาะวิชาบู๊พลังวิญญาณทั้งสองแบบของเผ่าผีวัฏสงสาร ที่เจ้าเล่ห์ประหลาดเป็นพิเศษ สามารถรบกวนร่างจิตวิญญาณของผู้คุมนรกนี้ได้อย่างไร้เสียงไร้สัญญาณ
"เกิดอะไรขึ้น เหตุใดข้าถึงมีความคิดประหลาดผุดขึ้นมาเอง?
ความคิดประหลาดเหล่านั้นแม้ยังอยากบังคับให้ข้าหยุดลง ไม่ต้องต่อสู้ ข้ากำลังคิดอะไรกันแน่?"
ผู้คุมนรกตระหนักได้ว่าสถานการณ์เริ่มผิดปกติ
ภายใต้การรบกวนของวิชาอ่านใจ ความคิดประหลาดผุดขึ้นในจิตใจของเขา บ้างยังพยายามแย่งชิงอำนาจควบคุมร่าง บังคับให้เขาละทิ้งการต่อต้าน
พร้อมกันนั้น เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ธูปฝันก็เริ่มออกฤทธิ์ต่อเขา ทำให้เขาเห็นภาพประหลาด ๆ เลือนรางขึ้นมา
ในภาพประหลาดเหล่านั้น เขาเห็นคนและเรื่องราวในอดีต และยังเห็นเรื่องที่เขาไม่อยากเห็นอย่างที่สุดกำลังเกิดขึ้น
"เป็นไปไม่ได้ นี่มันเรื่องอะไรกัน เหตุใดข้าถึงได้เห็นฉากประหลาดเหล่านี้ ไม่จริงหรอก หรือว่าเจ้าหนูนี่จะเล่นกล?"
"หรือไม่... นี่มันวิชาภาพมายาหรือ?
ใช่ แน่นอน นี่ต้องเป็นภาพมายา"
ผู้คุมนรกตกตะลึงผสมโทสะ พร้อมกันนั้นก็คิดต่อเนื่องไม่หยุด
ขณะที่เขาคิดเช่นนั้นอยู่ หูเมี่ยวก็ปรากฏตัวขึ้นทันที ร่างวิชาภาพมายาใส่เขา
หูเมี่ยวแอบซ่อนตัวอยู่หลังเย่อวิ๋นเฟย สร้างภาพมายาจำนวนมหาศาลออกมา ภาพมายาเหล่านั้นเหมือนปืนอากาศทีละลูก ๆ ล่องลอยเดินหน้าไป มากขึ้นเรื่อย ๆ เบียดแออัดอยู่ในมิติรอบตัวผู้คุมนรก ค่อย ๆ เข้าใกล้เขาทีละน้อย
"ภาพมายา! นี่มันภาพมายาจริง ๆ ด้วย!"
ผู้คุมนรกรับรู้พลังมหาวิถีภาพมายาที่หูเมี่ยวแผ่ออกมา ก็เบิกบานใจทันที