ณ พื้นที่เทือกเขาอันกว้างใหญ่ไพศาล บรรพชนเผ่าเทียนเย้าพาเย่อวิ๋นเฟยทะลวงผ่านห้วงมิติอย่างต่อเนื่อง ปรากฏกายและเลือนหายสลับไปมา เคลื่อนที่ดั่งเงาสะท้อนบนผิวน้ำ
“ความสามารถในการทะลวงมิติของบรรพชนเผ่าเทียนเย้านี้ ช่างโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ แม้ข้าเองยังยอมรับว่าสู้ไม่ได้!”
เย่อวิ๋นเฟยปล่อยให้บรรพชนผู้นี้นำพาตนทะลวงผ่านกาล-มิติ พลางอุทานในใจด้วยความทึ่ง
ในเวลาเดียวกัน
ณ ตำแหน่งกลางไหล่เขา ด้านหน้าสวนสมุนไพร
ผู้บำเพ็ญกลุ่มใหญ่กำลังรวมตัวกัน เฝ้าจ้องสมุนไพรวิญญาณเหล่านั้นในสวน
“สมุนไพรชั้นขั้นเจ็ด สมุนไพรชั้นขั้นแปด สมุนไพรชั้นขั้นเก้า...
ฟ้าดิน สมุนไพรวิญญาณในสวนนี้ล้ำค่าเกินไปแล้ว!”
“สมุนไพรเหล่านี้จะเป็นอะไรไป สิ่งล้ำค่าที่สุดในสวนนี้คือสมุนไพรครึ่งเทพเหล่านั้น น่าเสียดาย ล้วนถูกเย่อวิ๋นเฟยชิงไปจนหมด!”
“สมุนไพรครึ่งเทพสิบสามต้น แต่ละต้นล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าไร้ราคา กลับตกอยู่ในมือเย่อวิ๋นเฟยทั้งหมด ไม่ยินยอมเลย!”
แววตาของผู้บำเพ็ญเหล่านี้ล้วนเต็มไปด้วยความละโมบ
“สหายทั้งหลาย ในเมื่อรู้แล้วว่าสมุนไพรครึ่งเทพเหล่านั้นตกอยู่ในมือเย่อวิ๋นเฟย พวกเราจะยอมเลิกราไม่ได้เด็ดขาด ต้องหาทางช่วงชิงกลับมา”
อู๋คุนประกาศเสียงดัง
“ไม่ผิด
สมุนไพรครึ่งเทพถึงสิบสามต้น จะปล่อยให้เย่อวิ๋นเฟยยึดไว้เพียงผู้เดียวไม่ได้!”
“ตกลง!
พวกเราร่วมมือกันจัดการเย่อวิ๋นเฟย”
“หึ!
ต่อให้ในแดนเทพดับสูญพวกเราไม่อาจชิงสมุนไพรครึ่งเทพกลับคืนมาได้ หลังจากออกจากแดนเทพดับสูญแล้ว จะต้องรายงานต่อผู้อาวุโสในตระกูล ถึงเวลานั้น ข้าจะดูว่า ด้วยพลังของเย่อวิ๋นเฟย จะสามารถปกป้องสมุนไพรครึ่งเทพเหล่านั้นไว้ได้หรือไม่!”
...
ผู้บำเพ็ญคนอื่นๆ ฟังคำพูดของอู๋คุนแล้ว ต่างพากันตะโกนออกมาทันที
สมุนไพรครึ่งเทพล้ำค่าเกินไป ผู้บำเพ็ญเหล่านี้จะยอมให้เย่อวิ๋นเฟยยึดสมุนไพรครึ่งเทพสิบสามต้นไปเพียงผู้เดียวได้อย่างไร