"เจ้าหนุ่ม ระดับค่ายกลของท่านยอดเยี่ยมนัก!"
ชั่วครู่ต่อมา บรรพชนเผ่าเทียนเย่าจึงได้สติ แล้วเอ่ยด้วยความยินดี
"เอาล่ะ ไปกันเถิด
เรารีบใช้เวลาเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยก้าวเท้ากว้างมุ่งหน้าไป
"ที่ซึ่งองค์หญิงของข้าถูกกักไว้ อยู่ทางนั้น!"
บรรพชนเผ่าเทียนเย่าชี้ไปทิศหนึ่ง บอกแก่เย่อวิ๋นเฟย
ต่อจากนั้น ก็พบค่ายกลอีกมากมาย ค่ายกลเหล่านี้ส่วนใหญ่ซ่อนเร้นไว้อย่างแนบเนียนยิ่ง หากไม่มีระดับค่ายกลที่เท่าเทียม ก็ยากจะตรวจพบ
ดังนั้น สิ่งมีชีวิตที่มีระดับค่ายกลต่ำ หากบุกเข้ามาในพื้นที่นี้ แท้จริงแล้วก็ง่ายเหลือเกินที่จะถูกค่ายกลกักขัง
เย่อวิ๋นเฟยเดินนำหน้า ทำลายค่ายกลแล้วค่ายกลเล่าอย่างง่ายดาย บรรพชนเผ่าเทียนเย่าตามอยู่เบื้องหลัง มองดูด้วยความเลื่อมใสอย่างที่สุด
"ทุกครั้งที่ข้ามายังเขตค่ายกลโบราณนี้ ล้วนระมัดระวังอย่างยิ่ง เดินไปทีละก้าวอย่างมีกลยุทธ์ ใช้ของวิเศษจำนวนมากนำทาง จึงกล้าก้าวหน้า
ทว่า มนุษย์หนุ่มผู้นี้กลับเหมือนมาเดินเล่น ไม่เห็นค่าค่ายกลที่นี่เลยสักนิด!"
บรรพชนเผ่าเทียนเย่าทอดถอนใจไม่หยุด
ระหว่างทางนี้ ก็พบค่ายกลที่มีพลังรุนแรงเป็นพิเศษอยู่บ้างเช่นกัน
ค่ายกลเหล่านี้แม้แต่เย่อวิ๋นเฟยก็ต้องใช้เวลาช่วงหนึ่งถึงจะคลี่คลายได้
แต่ก็เพียงใช้เวลามากขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น
ครึ่งค่อนวันผ่านไป
"ถึงแล้ว!
เจ้าหนุ่ม หุบเขาด้านหน้า นั่นคือที่ซึ่งองค์หญิงของข้าถูกกักไว้!"
ทันใดนั้น บรรพชนเผ่าเทียนเย่าชี้ไปยังหุบเขาด้านหน้า ร้องตะโกน
พลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยแผ่ไปสัมผัส พบว่าในหุบเขานั้นมีค่ายกลขนาดใหญ่อยู่แห่งหนึ่งจริง ๆ