"ฮึ่ม! เจ้าคนอย่างมดปลวก อยากฆ่าข้างั้นหรือ ช่างเพ้อฝันเหลือเกิน!"
ลวี่อู๋เชวี่ยส่งเสียงเย็นชา
"คืนมาเดี๋ยวนี้!"
ลวี่อู๋เชวี่ยพลางรีบร่ายมือทำอาคม พลางท่องคาถา หมายจะเรียกไข่มุกสีขาวนั่นกลับมา
"ไร้ประโยชน์ ในเมื่อมาอยู่ต่อหน้าข้าแล้วยังคิดเล่นกับพลังศรัทธา เจ้ายังเด็กเกินไป"
เย่อวิ๋นเฟยยื่นฝ่ามือ ไข่มุกสีขาวลอยอยู่เหนือฝ่ามือ หมุนวนช้าๆ ภายในเห็นพลังศรัทธาดั่งมหาสมุทรซ่อนเร้น เกรี้ยวกราดคำราม
"นี่มันเรื่องอะไร เจ้าหนูน้อย ไข่มุกเม็ดนี้คือสมบัติของตำหนักเทียนเฉินของเรา เจ้าควรคืนมาโดยดี มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องถูกตำหนักเทียนเฉินตามล่า"
ลวี่อู๋เชวี่ยทั้งตกใจทั้งโกรธ ตะคอกใส่เย่อวิ๋นเฟย
"คนโง่
ต่อให้ข้าคืนไข่มุกสีขาวเม็ดนี้ให้เจ้า เจ้าก็จะยังส่งคนตามล่าข้าอยู่ดี แล้วข้าจะคืนให้เจ้าทำไมเล่า
อีกอย่าง คนอื่นกลัวตำหนักเทียนเฉินของเจ้า แต่ข้าไม่กลัว"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็น
"องค์หญิง ลงมือพร้อมกัน ฆ่ามันให้ตาย!"
เย่อวิ๋นเฟยเรียกองค์หญิงจูเชวี่ย
"เจ้าสามารถควบคุมสมบัติของตำหนักเทียนเฉินได้จริงๆ หรือ!"
องค์หญิงจูเชวี่ยทั้งตกใจทั้งดีใจ
"คุณชายซูเก่งกาจเหลือเกิน!"
"คุณชายซูไม่เพียงรูปงาม พลังแข็งแกร่ง ยังมีน้ำใจอีกด้วย!"
เหล่านางปีศาจสิบกว่าคนเห็นเย่อวิ๋นเฟยแย่งสมบัติของลวี่อู๋เชวี่ยมาได้ ต่างมองเขาด้วยสายตาชื่นชม พร้อมเอ่ยปากชมกันไม่ขาด
"รีบลงมือเถอะ อย่ารอช้า"
เย่อวิ๋นเฟยพูดกับองค์หญิงจูเชวี่ย
"ได้!"
องค์หญิงจูเชวี่ยพยักหน้า
ครืน...
พลังปีศาจนับหมื่นนับพันหลั่งไหลออกจากร่างงดงามของนาง
ฟิ้ว ฟิ้ว...
ลูกธนูสีแดงนับหมื่นนับแสนปรากฏขึ้นเบื้องหลังนาง แล้วพุ่งเข้าใส่ลวี่อู๋เชวี่ยอย่างบ้าคลั่ง