"ฮึ! คนตำหนักเทียนเฉินของพวกเจ้ารุกเร้าไม่เลิกรา เจ้าคิดว่าพวกเราชาวเผ่าปีศาจแดนรกร้างตะวันออกจะกลัวพวกเจ้าหรืออย่างไร!"
เสียงดุดันแหลมคมของสตรีนางหนึ่งดังขึ้น
ใช่แล้ว เสียงขององค์หญิงจูเชวี่ย!
"ข้าเห็นว่าพวกเจ้าเผ่าปีศาจแดนรกร้างตะวันออกกลัวตำหนักเทียนเฉินของพวกเราจริงๆ
มิเช่นนั้น เหตุใดจึงต้องหนีเอาตัวรอดไปทั่ว?
ช่วงนี้ พวกเจ้าเผ่าปีศาจแดนรกร้างตะวันออกถูกพวกเราตำหนักเทียนเฉินสังหารไปเท่าใดแล้ว แต่กลับไร้ซึ่งปฏิกิริยาใดๆ นี่คือสิ่งที่พิสูจน์ได้ดีที่สุด
เอาล่ะ วันนี้ข้ามาเพื่อฆ่าเจ้าโดยเฉพาะ
อย่างไรก็ตาม ข้าสามารถให้โอกาสเจ้าได้ ข้าเห็นว่าเจ้าหน้าตาดี เอาอย่างนี้ หากเจ้าติดตามข้าไปเป็นอนุภรรยา ข้าก็จะละเว้นชีวิตเจ้าไว้"
ลวี่อู๋เชวี่ยเอามือไพล่หลังกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
ชายฉกรรจ์ผู้นี้เครื่องแต่งกายปลิวไสว ดวงตาสุกใสดั่งดวงดาว ดูสุขุมสง่างามผิดธรรมดา ดั่งเทพเจ้าลงมาจากสรวงสวรรค์
"ห้ามเกรงใจ!
องค์หญิงมีฐานะสูงส่งเพียงใด เจ้ากล้าดูหมิ่นด้วยวาจาเช่นนี้!
สมควรได้รับโทษใด!"
เหล่าหญิงปีศาจที่อยู่เคียงข้างองค์หญิงจูเชวี่ยต่างพากันตวาดขึ้น
"ฮ่าฮ่า...
ไม่ว่าแต่ก่อนนางจะมีฐานะใด บัดนี้นางมีทางเลือกเพียงสองทาง คือตาย หรือเป็นอนุภรรยาของข้า"
ลวี่อู๋เชวี่ยหัวเราะเสียงดัง
"คุณหนู รีบฝ่าวงล้อมออกไปเถิด กองกำลังตำหนักเทียนเฉินกำลังตามมาอีกมาก!"
ไกลออกไป หญิงชราคนนั้นและนักสู้เผ่าปีศาจระดับสูงอีกหลายคนกำลังต่อสู้กับยอดฝีมือของตำหนักเทียนเฉิน แต่นางยังคอยจับตาดูสถานการณ์ตรงนี้อยู่ตลอด จึงส่งเสียงสื่อจิตไปถึงองค์หญิงจูเชวี่ย