“ในโลกนี้ยังต้องมีมรดกและสมบัติอันล้ำค่าอีกจำนวนมากที่เทพเจ้าตาวิญญาณทิ้งไว้ ข้าได้มรดกค่ายกลไปแล้วเพียงส่วนหนึ่ง เราต้องเร่งความเร็วต่อไป ดูซิจะหามรดกและสมบัติเพิ่มเติมได้อีกหรือไม่”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
ในขณะพูด เย่อวิ๋นเฟยก็เร่งความเร็วพุ่งไปยังที่อื่น
“นายท่าน พวกท่านสังเกตเห็นหรือไม่ นับแต่เราเข้ามาในโลกนี้ ทุกครั้งที่พบสมบัติและมรดก บริเวณใกล้ ๆ มักมีร่างของผู้อาวุโสนั้นปรากฏ”
ช่วงเวลานั้นเอง หูเมี่ยวเอ่ยขึ้น
“จริง ก่อนหน้านี้เมื่อพวกเราได้ฝูงปลามังกรฟ้า บริเวณนั้นมีผู้อาวุโสนั้นอยู่ ตอนเก็บสมุนไพรระดับเทพปฐมกาลก็มีผู้อาวุโสนั้นอยู่ใกล้ ๆ ตอนที่ข้าได้มรดกอักขระม่านพลังก็เพราะการชี้นำของผู้อาวุโสนั้น
หรือว่าสมบัติและมรดกที่เทพเจ้าตาวิญญาณทิ้งไว้ จะซ่อนอยู่ในสถานที่ที่ผู้อาวุโสนั้นปรากฏตัว?”
เย่อวิ๋นเฟยได้ยินถ้อยคำของหูเมี่ยวก็หยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว
“ก่อนหน้านี้ข้าพบผู้อาวุโสนั้นทีไรก็มักอ้อมทางหนี ตั้งใจหลบเลี่ยงเขา แต่ตอนนี้คิดแล้วบางทีสิ่งที่พวกเราทำมาอาจผิดก็เป็นได้ สถานที่ที่ผู้อาวุโสนั้นปรากฏตัวอาจซ่อนสมบัติและมรดกล้ำค่าเอาไว้”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวเสียงต่ำ
ในขณะที่เย่อวิ๋นเฟยพูดประโยคนั้น ณ จุดใดจุดหนึ่งในบริเวณใกล้ ชราชายผู้ซ่อนเร้นตัวอยู่ในมิติว่างก็แสดงรอยยิ้มแห่งการชื่นชม
“หนุ่มน้อยผู้นี้ไม่เลว”
ชราชายกล่าวพลางยิ้ม
“นั่นหมายความว่าต่อจากนี้เราไม่ต้องวิ่งระเกะระกะไปทั่วโลกเหมือนแมลงวันตาบอดอีกต่อไป แค่ไปตามหาสมบัติในสถานที่ที่ผู้อาวุโสนั้นปรากฏตัวก็พอแล้ว”
เมื่อนั้นเอง ตั๊กแตนหนอนไหมมังกรเขาทองได้ยินถ้อยคำของเย่อวิ๋นเฟย ดวงตาเปล่งประกายวิบวับ แล้วเอ่ยต่อ
“ดีแล้ว เราลองใช้วิธีนี้ทันทีเลย”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
พูดจบ เย่อวิ๋นเฟยก็เร่งความเร็วทันที
ครั้งนี้เย่อวิ๋นเฟยตั้งใจมองหาร่างของชราชายนั้นโดยเฉพาะ ไม่นานนักเขาก็มองเห็น บนยอดภูเขาไกลออกไป ร่างของชราชายนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เนินภูเขานั้นปลูกต้นไม้ผลไว้มากมาย มองจากระยะไกลจะเห็นผลไม้สีทองระยับห้อยระโยงอยู่เต็มต้น และแม้อยู่ไกลก็ยังได้ยินกลิ่นหอมหวานของผลไม้ที่แท้จริง ช่างเป็นกลิ่นที่หอมหลงใหลนัก
“ดูเหมือนจะเป็นสวนผลไม้”