"พูดพล่ามอะไรกัน!
หลวงจีนแก่นี้ถูกผนึกอยู่ในก้อนหินเนิ่นนานมานับไม่ถ้วน จะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรกัน
คนเป็น ๆ จะยอมให้ตัวเองถูกผนึกอยู่ในหินได้อย่างไร!"
"หากเหมืองโบราณเป่ยหานเคยเป็นสนามรบมาก่อน หลวงจีนแก่นี้จะเป็นหนึ่งในผู้เข้าร่วมศึกครั้งนั้นหรือไม่?
ยุคสมัยที่หลวงจีนผู้นี้มีชีวิตอยู่เก่าแก่ยิ่งนัก!"
"เฉือนหินพนันกลับได้ศพโบราณออกมา ข้ายังเพิ่งเคยประสบด้วยตาตนเองเป็นครั้งแรก!"
...
ผู้คนมากมายห้อมล้อมศพหลวงจีน พูดคุยกันอึกทึก ต่างตื่นเต้นกับเรื่องแปลกใหม่นี้
"ผิวหนังของหลวงจีนผู้นี้เป็นสีทองได้อย่างไร หรือว่าเมื่อมีชีวิตอยู่เขาได้ฝึกวิชาพิเศษอะไรบางอย่าง?"
ทันใดนั้น ก็มีคนยื่นมือไปสัมผัสผิวหนังที่แขนของหลวงจีนองค์นั้น
ครืน ๆ ๆ ...
กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวจนขนลุกพลุ่งออกมาจากร่างของหลวงจีนเฒ่าในพริบตา
อ๊า!
ผู้นั้นถูกสั่นสะเทือนจนกระเด็นปลิวไปในทันที ร่างกายแตกสลายไปครึ่งหนึ่ง เลือดโชกคลานกองอยู่ตรงนั้น ไม่อาจรู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร
ผู้คนที่เหลือตกใจกลัวพากันถอยห่าง ทิ้งพื้นที่ว่างเปล่าออกไปเป็นบริเวณกว้างในชั่วพริบตา
"หลวงจีนองค์นี้ยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หรอกหรือ?"
"ไม่แน่ ว่ากันว่าผู้ทรงอำนาจบางคนเมื่อมีชีวิตอยู่ฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่ง แม้ตายไปแล้วร่างกายก็ยังคงพลังน่าเกรงขามไว้ได้ หลวงจีนองค์นี้เมื่อมีชีวิตอยู่ ต้องเป็นยอดฝีมือระดับสูงสุดแน่นอน!"
ผู้คนจ้องมองหลวงจีนองค์นั้นด้วยสายตาระแวดระวัง
"ยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ!"