“น้องชาย เจ้าใช้วิชามารอันชั่วร้ายอะไรกับข้าพเจ้า?”
ผู้บำเพ็ญดาบทั้งสามมองไปยังเย่อวิ๋นเฟยที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันด้วยความตกใจและโกรธแค้น
ณ ขณะนี้ในใจของผู้บำเพ็ญดาบทั้งสามยังคงถือกำเนิดความคิดแปลกประหลาดขึ้นไม่หยุด เช่น การละทิ้งการโจมตี ละทิ้งการป้องกัน ยืนอยู่นิ่ง ๆ ตรงนั้นโดยไม่ขยับเลยยิ่งดี
พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าเพราะอะไรความคิดแปลกประหลาดเหล่านี้จึงถือกำเนิดขึ้นในใจฉับพลัน ความคิดเหล่านั้นได้รบกวนการโจมตีของพวกเขาอย่างร้ายกาจ
สายตาของเย่อวิ๋นเฟยมองไปอย่างเย็นเยียบ ทันใดนั้นกระบี่เล็กสามเล่มเหมือนกันเป๊ะก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของผู้บำเพ็ญดาบทั้งสาม และพุ่งเข้าโจมตีตำแหน่งหน้าผากของพวกเขาด้วยความเร็วน่าตื่นตะลึง
ผู้บำเพ็ญดาบทั้งสามตกใจจนหน้าซีด ภายในร่างของพวกเขาปล่อยปราณดาบออกมามหาศาลทันที กั้นไว้เบื้องหน้าศีรษะ ปราณดาบจำนวนมากมายแทรกซ้อนกันอย่างต่อเนื่อง ไม่นานก็ก่อตัวเป็นโล่ปราณดาบสามชุด
แต่กระบี่เล็กทั้งสามเล่มนั้นกลับมองข้ามโล่ปราณดาบทั้งสามไปโดยสิ้นเชิง เหมือนสามารถทะลุผ่านทุกสรรพสิ่ง พุ่งเข้าไปในศีรษะของผู้บำเพ็ญดาบทั้งสามโดยตรง
“นี่มันเรื่องอะไรกัน ไม่ใช่ว่านี่เป็นฝ่าเป่าสายมิติวิวรณ์กระนั้น?
ข้าเห็นชัดแล้วว่าใช้โล่ปราณดาบป้องกันไว้ ทำไมถึงไม่มีประโยชน์เลยแม้แต่น้อย?”
ผู้บำเพ็ญดาบทั้งสามตกใจโกรธคลุกเคล้ากัน มีหนึ่งคนที่อดไม่ได้จนร้องออกมา
เมื่อกระบี่เล็กเล่มนั้นพุ่งเข้าสู่ศีรษะของพวกเขา มันก็ตรงเข้าโจมตีร่างวิญญาณของพวกเขาทันที
ผู้บำเพ็ญดาบทั้งสามรีบปลุกฝ่าเป่าสายพลังวิญญาณในทะเลวิญญาณของตนขึ้นป้องกัน แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตื่นตะลึงคือ กระบี่เล็กทั้งสามเล่มมองข้ามฝ่าเป่าสายพลังวิญญาณเหล่านั้นไปโดยสิ้นเชิง และปะทะเข้ากับร่างวิญญาณของพวกเขาโดยตรง