ในมือของเขาปรากฏรูปเงาไม้เท้าธรรมะ ยกขึ้นสูงแล้วฟันลงมายังเย่อวิ๋นเฟยอย่างรุนแรง
ทว่าช่วงนั้นเอง ด้านหน้ามีปราณดาบและเจตจำนงกระบี่กว่าสิบสายพุ่งตัดผ่านอากาศเข้าหาตำแหน่งของชายชราร่างสูงนั้น
ใบหน้าของชายชราเปลี่ยนสีเล็กน้อย ไม่มีเวลาจะออกมือกับเย่อวิ๋นเฟย รีบสะบัดไม้เท้าธรรมะในมือไปปัดป้องด้านหน้า ขณะเดียวกันคนอื่นที่ยืนอยู่เบื้องหลังชายชราก็พร้อมใจออกมือกันทั้งหมด
"พวกเราไปกันเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยมองไม่แยแส กล่าวกับคนสำนักทะเลโบราณที่อยู่เบื้องหลัง
สิ่งมีชีวิตอื่นรอบด้านเห็นเย่อวิ๋นเฟยเพียงออกมือครั้งเดียวก็ตัดเหล่าเทพชั้นสูงออกเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดาย ชั่วขณะนั้นจึงไม่มีใครกล้าออกมาขัดขวางเย่อวิ๋นเฟย
"ท่านชายเย่ออกมือเด็ดขาดเหลือเกิน ครั้งเดียวก็ข่มขู่เหล่านั้นจนสยบสนิทแล้ว"
ใบหน้าของคนสำนักทะเลโบราณล้วนเผยความตื่นเต้นและสำราญใจ
เมื่อครู่ด้านนอก เย่อวิ๋นเฟยเพียงหนึ่งดาบก็บดเรือของตระกูลซ่งแตกกระจาย บัดนี้ยังฟันหนึ่งครั้งก็ตัดร่างของผู้ยั่วยุออกเป็นสอง พลังและความเด็ดขาดที่แสดงออกมายิ่งทำให้คนสำนักทะเลโบราณเคารพนับถือเย่อวิ๋นเฟยมากยิ่งขึ้น
"เด็กน้อยนี่เอ๊ย เจ้ารอเถิด!
กล้าทำร้ายคนสำนักเทียนจิ้งข้าพเจ้า หนี้นี้ข้าพเจ้าจะต้องชดใช้กับเจ้าให้ได้!"
ชายชราผู้กำไม้เท้าธรรมะที่อยู่ไกลออกไปมองแผ่นหลังของเย่อวิ๋นเฟย กล่าวด้วยความเจ็บแค้นขบฟัน
และเบื้องข้างนายนั้น ชายหนุ่มที่เมื่อครู่โดนเย่อวิ๋นเฟยฟันร่างขาด ณ ตอนนี้ในที่สุดก็ประกอบร่างกายกลับคืนได้ แต่เขาตระหนักว่ายังมีเจตจำนงดาบสีเลือดจำนวนมากพันรัดอยู่ภายในร่าง ลบล้างได้ยากยิ่ง เจตจำนงดาบสีเลือดเหล่านี้ทำลายชีวจิตของร่างกายเขาไม่หยุด ทำให้เขาอ่อนแรงลงทีละก้าว
"เด็กน้อย ข้าพเจ้าสาบานว่าจะให้เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิตเลือดนี้แน่!"
ชายหนุ่มร้องลั่นพลางจ้องแผ่นหลังของเย่อวิ๋นเฟยด้วยแววตาเต็มเปี่ยมเจ็บแค้น
"สั่งลงไป ตั้งแต่บัดนี้เฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวของเด็กน้อยนี่ หากมีโอกาสให้สังหารทันที"
ชายชราผู้กำไม้เท้าธรรมะกล่าวด้วยความขบฟัน
ไม่นานนัก เย่อวิ๋นเฟยนำคนสำนักทะเลโบราณเข้าสู่พื้นที่มิติเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง