“เย่อวิ๋นเฟย ที่แท้ก็เป็นเจ้าที่สังหารคนของเผ่าปีศาจโบราณเรา!”
นัยน์ตามารที่เปล่งแสงโลหิตของเซวี่ยถูจ้องเขม็งไปที่เย่อวิ๋นเฟย โทสะเดือดถึงขีดสุด
“คนของเผ่าปีศาจโบราณ สมควรดับสิ้น”
ฝีเท้าของเย่อวิ๋นเฟยดูราวกับไม่เร่งรีบ แต่แท้จริงแล้วรวดเร็วยิ่งนัก เพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงข้างกายเมิ่งเชียนเจิ้ง
“อาจารย์ใหญ่เมิ่ง ขอบคุณยิ่ง”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้ายิ้มให้เมิ่งเชียนเจิ้ง
หากมิใช่เพราะเมิ่งเชียนเจิ้งนำกำลังคนของสถาบันเทียนเต้ามาถึงทันเวลา เกรงว่าตระกูลเจียงคงถูกกวาดล้างสิ้นแล้ว
“ไม่ต้องเกรงใจ
เย่อวิ๋นเฟย ข้ายิ่งดูเจ้าเท่าไรก็ยิ่งไม่เข้าใจ
การเติบโตของเจ้านั้นรวดเร็วเกินไป น่าตกตะลึงยิ่ง
เจ้าเป็นคนหนุ่มหมายเลขหนึ่งที่สุดยอดเยี่ยมที่ข้าเคยพบในชีวิตนี้”
แววตาตื่นตะลึงของเมิ่งเชียนเจิ้งมองเย่อวิ๋นเฟย พลางกล่าวอย่างขมขื่น
ครั้งแรกที่พบเย่อวิ๋นเฟย ในสายตาเขาเย่อวิ๋นเฟยยังอ่อนแอยิ่ง
แต่ตอนนี้ เย่อวิ๋นเฟยสามารถสังหารยอดฝีมือขั้นหลอมเทพได้แล้ว!
กระบวนกระบี่เซียนสังหารธาตุทั้งห้าที่เย่อวิ๋นเฟยใช้เมื่อครู่ ยิ่งทำให้เขาตกตะลึงถึงขีดสุด
“คุณชายเย่!”
เจียงเจิ้งอวี่นำผู้นำระดับสูงของตระกูลเจียงรุดมาห้อมล้อมเย่อวิ๋นเฟยอย่างรวดเร็ว ราวกับค้นพบเสาหลัก
“คนตระกูลเจียงของพวกเจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม”
เย่อวิ๋นเฟยถาม
“ขอบคุณคุณชายเย่ที่ห่วงใย โชคดีที่อาจารย์ใหญ่เมิ่งนำกำลังคนของสถาบันเทียนเต้ามาถึงทัน
มิฉะนั้น ตระกูลเจียงของเราคงจบสิ้นแล้ว”
เจียงเจิ้งอวี่กล่าวด้วยความหวาดหวั่น
“เย่อวิ๋นเฟย!”
เจียงเหยียนหรานยืนอยู่ข้างกายเจียงเจิ้งอวี่ ดวงตางามคู่หนึ่งจับจ้องเย่อวิ๋นเฟย เปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง
นางคือ
เมื่อครู่ ทันทีที่กระบี่ยาวทั้งห้าเล่มปรากฏขึ้น นางก็รู้ว่าเป็นฝีมือเย่อวิ๋นเฟยแน่นอน
เพราะนางทราบว่าเย่อวิ๋นเฟยมีวิชากระบี่ชุดนี้
“ศิษย์พี่เจียง ไม่เป็นไรใช่ไหม”
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มถาม
“ข้าไม่เป็นไร