"เย่อวิ๋นเฟย เผ่าปีศาจโบราณข้าสืบทอดมายาวนาน รากฐานลึกซึ้ง เจ้าคิดว่าเด็กหนุ่มรุ่นหลังอย่างเจ้าจะดับสิ้นได้ตามอำเภอใจรึ!
เจ้ารอไว้เถิด เผ่าปีศาจโบราณของข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่!"
เสวียถูจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยแววตาเย็นยะเยือก กัดฟันกรอด เสียงราวกับนกเค้าแมวยามวิกาล
"ไป!"
เสวียถูคำรามต่ำ พร้อมกับยอดฝีมือเผ่าปีศาจโบราณอีกสองคนกลายเป็นลำแสงอสูรสามสาย ลับตาไปในพริบตา
เสวียถูรู้ดีว่าแม้เขาจะอยู่ต่อ ก็ไม่สามารถทำอะไรเย่อวิ๋นเฟยได้
มิหนำซ้ำ เมิ่งเชียนเจิ้งกับกำลังคนของสถาบันเต้าเทียนยังยืนจ้องตาเป็นมันอยู่ข้าง ๆ
"เผ่าปีศาจโบราณ!"
เย่อวิ๋นเฟยมองลำแสงอสูรสามสายที่ลับตาไปอย่างรวดเร็ว แววตาฉายเจตนาสังหาร
"เย่อวิ๋นเฟย ข้าได้แหวนมิติของสามคนเผ่าปีศาจโบราณนั่นมาครบแล้ว ได้ของดีไม่น้อย"
เสียงส่งจิตของหวงซางดังขึ้นในทะเลวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟย
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าสังหารยอดฝีมือขั้นหลอมเทพไปอีกสามคน!"
ถึงตอนนี้ เมิ่งเชียนเจิ้งยังคงรู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง
ระดับพลังของเย่อวิ๋นเฟยชัด ๆ ว่าเป็นแค่ขั้นแก่นปราณใหญ่ แต่จนถึงตอนนี้ อย่างน้อยก็สังหารยอดฝีมือขั้นหลอมเทพไปแล้วห้าหกคน
เรื่องเช่นนี้ ช่างน่าตกตะลึงเสียจริง!
"ศิษย์พี่เจียง ข้าคิดว่าคนตระกูลเจียงของพวกท่านไม่ควรอยู่ในเมืองเจียงอีกต่อไป
หากเผ่าปีศาจโบราณยกกำลังกลับมา จะเป็นเรื่องลำบาก"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวกับเจียงเหยียนหราน
"ข้าก็รู้
แต่ตระกูลเจียงของเรามีคนมากมาย จะไปที่ใดได้เล่า"
เจียงเหยียนหรานกล่าว
"คุณชายเย่ ข้าเองก็รู้ว่าท่านพูดมีเหตุผล
เพียงแต่ เผ่าปีศาจโบราณแข็งแกร่ง หนวดเอื้อมไปทั่ว เกรงว่าตระกูลเจียงของเราต่อให้หาที่ซ่อนตัว ด้วยวิธีการของเผ่าปีศาจโบราณ คงตามหาเราจนพบแน่"