"พ่อหนุ่ม ข้ามีเรื่องขอร้องสักอย่าง
เจ้าช่วยปรับปรุงและยกระดับค่ายกลอื่น ๆ ให้ข้าได้หรือไม่
ที่เจ้าพูดเมื่อครู่ถูกต้องแล้ว ค่ายกลที่ข้าวางไว้ช่างไร้ฝีมือยิ่งนัก ไม่สามารถซ่อมแซมแดนโลหิตเก้าเศียรนี้ให้สมบูรณ์ได้"
นักพรตผู้นั้นเอ่ยกับเย่อวิ๋นเฟย
บัดนี้ ท่าทีของเขาที่มีต่อเย่อวิ๋นเฟยได้เปลี่ยนเป็นเคารพยำเกรงอย่างยิ่ง น้ำเสียงเจือแววอ้อนวอน
ระดับค่ายกลอันน่าตื่นตะลึงที่เย่อวิ๋นเฟยแสดงให้เห็น ทำให้เขาเข้าใจว่าพ่อหนุ่มตรงหน้าต้องมีภูมิหลังไม่ธรรมดาเป็นแน่
"เจ้าวางใจได้ ข้าไม่ให้เจ้าลงแรงเปล่าประโยชน์
ข้าตอบแทนเจ้าได้"
นักพรตผู้นั้นกล่าวต่อ
"ข้าต้องการสมบัติที่บรรจุพลังและกฎแห่งธาตุไม้จำนวนหนึ่ง หรือไม่ก็แก่นโลหิตระดับสูงสักชุด หรือของวิเศษขั้นกำเนิดฟ้า เจ้ามีหรือไม่"
เย่อวิ๋นเฟยใคร่ครวญแล้วเอ่ย
"เช่นนั้นข้าจะกลับไปขอคำชี้แนะจากท่านเจ้า
พ่อหนุ่ม เจ้าจงรอที่นี่สักครู่"
นักพรตผู้นั้นกล่าว
"ได้"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"ยกชาและผลไม้วิญญาณชั้นเลิศมาต้อนรับแขกผู้ทรงเกียรติ!"
นักพรตหันไปสั่งคนชราหลายคนที่อยู่ด้านหลัง
กล่าวจบ ร่างนักพรตก็สั่นไหว ก่อนหายวับไป
ชายชราผู้มีไอแห่งความตายอบอวลไปทั้งร่างก้าวฉับ ๆ เข้ามา โบกแขนเสื้อครั้งหนึ่ง
โต๊ะหินและเก้าอี้หินชุดหนึ่งลอยออกมา ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ตกลงตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย
บนโต๊ะหินนั้นจัดวางชาวิญญาณ สุราเทพยดา ผลไม้วิญญาณ และขนมชั้นดีส่งกลิ่นหอมยั่วยวน
"พวกเจ้ามาด้วยเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยมองไปไกลยังกลุ่มของหูเมี่ยวและคนอื่น ๆ ที่ยืนรออยู่แต่ไกล เอ่ยปากเรียก