ครู่ต่อมา เย่อวิ๋นเฟยก็มาถึงแถบเทือกเขาโบราณแห่งหนึ่ง ป่าศิลาขึ้นระเกะระกะ หน้าผาชันตั้งตระหง่านกลางเวหา ภูมิประเทศทุรกันดารถึงขีดสุด
ที่นี่เป็นภูมิประเทศพิเศษ อบอวลด้วยกลิ่นอายประหลาด สามารถตัดขาดสัมผัสพลังวิญญาณได้
"เซิ่งหลิงในหินตนนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าอยู่ที่นี่!"
เย่อวิ๋นเฟยใช้ศาสตร์ดูพิภพตรวจตราภูมิประเทศขุนเขาลำธารแถบนี้อย่างละเอียด ในใจแอบระแวดระวัง
พลังของเซิ่งหลิงในหินน่ากลัวยิ่งนัก หากเย่อวิ๋นเฟยไม่เชี่ยวชาญศาสตร์ดูพิภพ ก็ไม่กล้ามาตามหามันถึงที่นี่เลย
"เอ๊ะ?
ตรงนั้นมีถ้ำโบราณอยู่ถ้ำหนึ่ง"
ทันใดนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็เห็นภูเขาใหญ่ลูกหนึ่งอยู่ไกลลิบ บนนั้นมีถ้ำโบราณอยู่ถ้ำหนึ่ง ปราณบริสุทธิ์ที่เข้มข้นจนกลายเป็นไอหมอกพวยพุ่งออกมาจากในถ้ำไม่ขาดสาย
รางๆ นั้น มีกลิ่นอายอันน่าครั่นคร้ามแฝงตัวอยู่ในส่วนลึกของถ้ำโบราณแห่งนี้
"ไม่ผิดแน่ เซิ่งหลิงในหินตนนั้นอยู่ข้างในนี่เอง!"
เย่อวิ๋นเฟยจิตใจฮึกเหิมขึ้นมา จ้องมองถ้ำโบราณนั้น รู้ว่าในที่สุดตนก็หาถูกที่แล้ว
"ต้องอยู่ทางนั้นแน่ พวกเราไปกัน!"
ในเวลานี้เอง เสียงหนึ่งดังขึ้นจากที่ไกล คนกลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามา
"มีคนมาแล้ว!"
เย่อวิ๋นเฟยอดขมวดคิ้วไม่ได้
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็เห็นชายชราชุดเทาผู้หนึ่งประคองจานทิศเก่าแก่อันหนึ่งไว้ในมือ เดินนำอยู่แถวหน้าสุด ทุกย่างก้าวที่เขาเหยียบลง พื้นดินใต้เท้าล้วนพวยพุ่งปฐพีปราณออกมาจำนวนมหาศาล กลายเป็นดอกบัวสีเหลืองดอกแล้วดอกเล่ารองรับร่างของเขาไว้
ผู้คนกลุ่มใหญ่ติดตามมาข้างหลัง
"ลู่เฟิง?"
เย่อวิ๋นเฟยเห็นลู่เฟิงที่เพิ่งพนันศิลากับตนในหอการค้าซื่อฟางเมื่อไม่นานมานี้
เย่อวิ๋นเฟยยื่นเท้ากระทืบเบาๆ ปฐพีปราณพลุ่งพล่านพวยพุ่งขึ้นมา กลบร่างของเย่อวิ๋นเฟยจนมิดในพริบตา ทำให้เย่อวิ๋นเฟยพรางกายไว้ได้ชั่วคราว