ความเร็วของผีวัฏสงสารนั้นแม้ภายนอกดูเชื่องช้า แต่แท้จริงเร็วถึงขีดสุด เพียงชั่วเดียวที่ความคิดของเย่อวิ๋นเฟยเพิ่งเอนไหว มันก็มาปรากฏอยู่เบื้องหน้าเขาเสียแล้ว พลังอาถรรพ์เยือกเย็นแปลกประหลาดนั้นน่าสยองยิ่งกว่าเดิม ชั่ววูบเดียวก็ผนึกบริเวณรอบกายจนมิดชิด เสมือนทั้งโลกได้จมดิ่งลงสู่ความเย็นเยียบแปลกประหลาดทั้งมวล แม้แต่การหายใจของเย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกว่ายากลำบากขึ้นทันตา
ด้วยพลังฝีมือในปัจจุบันของเย่อวิ๋นเฟย กลับยังรู้สึกเช่นนี้ได้ เห็นได้ชัดว่าผีวัฏสงสารตนนี้น่าสะพรึงกลัวเพียงใด!
"สิ่งนี้น่าสยองยิ่งนัก ด้วยพลังของพวกเรา กลับยังต้านการรุกรานของพลังอาถรรพ์นั้นไม่ได้"
ผู้อาวุโสฮุ่นเอ่ยออกมาด้วยความอดสูใจ
"เราต้องรีบคิดหาวิธีหนีให้ได้ ถ้าถูกสิ่งนี้จ้องเล็งไว้ ผลที่ตามมาย่อมไม่อาจคาดเดา"
หนอนไหมมังกรเขาทองบ่นอุดอู้เสียงแหบพร่า
"แฮะๆ……"
เงาบิดเบี้ยวไม่หยุดนิ่งนั้นส่งเสียงหัวเราะเย็นชาออกมา กระทบดวงวิญญาณโดยตรง
"เจ้าหนูน้อยคนนั้นแย่แล้วล่ะ"
คนอื่นที่อยู่ห่างออกไปเห็นผีวัฏสงสารกำลังจะทิ้งตัวลงบนร่างของเย่อวิ๋นเฟย ต่างกล่าวกันอย่างไม่เบา
"อายุยังน้อยนักแท้ที่มีพลังเช่นนี้ แท้จริงควรเป็นอัจฉริยะหนุ่มผู้เลื่องชื่อแห่งโพรงมิติที่หก ใครจะคิดถึงว่าจะต้องดับสูญลงที่แห่งนี้"
ยังมีผู้เอ่ยออกมาด้วยความอนถอย
"เป็นอัจฉริยะแล้วไง?
อัจฉริยะที่ยังไม่เติบใหญ่ ย่อมไม่นับเป็นอัจฉริยะแท้ อัจฉริยะแท้ไม่เพียงต้องมีพลัง ยังต้องมีดวงชะตาอีกด้วย"
ก็ยังมีหลายคนที่แอบยินดีในความทุกข์ของผู้อื่น
ขณะนั้นเงาบิดเบี้ยวนั้นได้ลอยมาถึงเบื้องหน้าศีรษะของเย่อวิ๋นเฟยแล้ว เสมือนกำลังจะดำดิ่งเข้าสู่ทะเลวิญญาณของเขา
"พวกเราร่วมแรงร่วมใจ ปลดปล่อยหมัดสุดท้ายเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยส่งเสียงสื่อจิตไปยังผู้อาวุโสฮุ่นและอีกไม่กี่ตน ตัดสินใจเสี่ยงชีวิตเป็นครั้งสุดท้าย
แม้พลังของผีวัฏสงสารจะผนึกทั้งร่างกายและร่างวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยไว้แล้ว แต่เขาเชื่อมั่นว่าหากเพียรสู้อย่างสุดชีวิต ยังพอจะแหกผนึกนี้ได้