“ป้ายคำสั่งนี้เจ๋งขนาดนั้นเชียวเหรอ?”
หนอนไหมมังกรเขาทองถามอย่างตื่นเต้น
“มนุษย์น่ารังเกียจ เจ้ารีบปล่อยข้าออกไปซะ”
ในชั่วขณะนั้นเอง เย่อวิ๋นเฟยก็ได้รับความรู้สึกที่คลุมเครือส่งมาหนึ่งดวง มันมาจากผีวัฏสงสารที่อยู่ภายในป้ายคำสั่ง
ความรู้สึกนี้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและเจตนาร้าย แต่กลับดูอ่อนแอลิบลับอย่างยิ่ง
“อะไรนะ?
ผีวัฏสงสารนั่นกำลังส่งจิตปรารถนามาหาเจ้างั้นเหรอ”
เมื่อเย่อวิ๋นเฟยบอกความรู้สึกที่ผีวัฏสงสารส่งมาให้ทุกคนฟัง หนอนไหมมังกรเขาทองก็ถามออกมาทันทีด้วยความตกตลึง
“ก็ใช่ เขากำลังเตือนข้า บังคับให้ข้าปล่อยมันออกไปทันที”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
“เมื่อป้ายคำสั่งนี้รับมือผีวัฏสงสารนั่นได้ ข้าก็ไม่จำเป็นต้องใจดีอะไรกับมัน ฉวยโอกาสนี้ทำให้มันอ่อนแอลง ไม่เช่นนั้นต่อให้อีกฝ่ายฟื้นตัวขึ้นมาในวันหน้า บางทีอาจย้อนกลับมาโจมตีข้าก็ได้”
เย่อวิ๋นเฟยคิดในใจ
คิดได้เช่นนั้น เย่อวิ๋นเฟยจิตปรารถนาสั่นไหว รีบกระตุ้นป้ายคำสั่งทันที ทันใดนั้นจากภายในป้ายคำสั่งก็ดังเสียงกรีดร้องรุนแรงออกมาเป็นระลอก ผีวัฏสงสารนั่นดิ้นรนสู้ชีวิตอย่างสุดชีวิต เจ็บปวดอยู่อย่างยิ่ง แถมยังควันไฟลุกออกมาไม่หยุด
“บัดซบ!
รีบปล่อยข้าออกไปซะ
พวกขี้แก่แห่งลัทธิวัฏสงสารในสมัยนั้นเกือบจะฆ่าข้าจนสูญสลายเป็นเถ้าธุลี ไม่คิดเลยว่าหลังผ่านไปหลายปีเช่นนี้ยังมากดขี่ข้าอีก”
ผีวัฏสงสารนั้นคำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวขณะดิ้นรนอยู่ในความทรมาน
“ผีวัฏสงสารนี้เมื่อก่อนเกือบถูกฆ่าจนสูญสลายเหรอ?”
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“ไม่ บัดซบ!
ปล่อยข้าออกไป”
เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดของผีวัฏสงสารดังก้องอยู่ภายในป้ายคำสั่ง มันพยายามดิ้นรนสุดชีวิตตลอดเวลา แต่ก็ไร้ประโยชน์ ภายในป้ายคำสั่งปรากฏอักขระวิเศษอันลึกล้ำนับไม่ถ้วนที่เกี่ยวข้องกับวัฏสงสาร ล่องลอยตกลงสู่ร่างของผีวัฏสงสารอย่างไม่ขาดสาย ทำให้ร่างของผีวัฏสงสารพ่นควันดำออกมาไม่หยุด
ร่างของผีวัฏสงสารแต่เดิมเป็นเงามืดบิดเบี้ยวที่เปลี่ยนรูปร่างตลอดเวลา บัดนี้เงามืดนั้นดูจางหม่นลงมากมาย ค่อย ๆ ทีละน้อย การดิ้นรนของผีวัฏสงสารก็อ่อนแรงลงทุกขณะ เสียงกรีดร้องก็เบาลงเรื่อย ๆ