ครืน! เสียงดังกึกก้อง จูเชวี่ยหลายพันตัวข้างหน้าระเบิดขึ้นทันที ทุกตัวเดือดพล่าน ทะยานขึ้นฟ้า แล้วพุ่งลงมือถลาเข้าหาเย่อวิ๋นเฟย
ณ บัดนี้ จูเชวี่ยทุกตัวต่างพ่นไฟ เปลวเพลิงมโหฬารเผาผลาญบริเวณอวกาศรอบกายเย่อวิ๋นเฟยจนกลายเป็นทะเลเพลิงมหึมา เปลวไฟสีแดงก่ำเป็นสายต่อเนื่องประดุจลิ้นสีแดง ไม่หยุดไม่ยั้งที่จะห่อหุ้มร่างของเย่อวิ๋นเฟยเอาไว้
พลังการเผาผลาญอันน่าตกตะลึงของแม่เพลิงเหล่านี้ทำให้อุณหภูมิของร่างกายเย่อวิ๋นเฟยพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ช้าร่างก็แดงก่ำไปทั้งส่วน
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกราวกับเนื้อร่างของตนเป็นดั่งเหล็กกล้าชิ้นหนึ่งที่ถูกโยนลงในเตาไฟ เพื่อรับการหลอมหล่น
"นายท่าน ต้องการให้พวกเราออกไปช่วยหรือไม่?"
หูเมี่ยวเห็นเย่อวิ๋นเฟยถูกจูเชวี่ยหลายพันตัวล้อมประชิด จึงเป็นห่วงขึ้นมา จึงเอ่ยขึ้น
"พวกเจ้าห้ามออกมาเด็ดขาด ด้วยคุณภาพเนื้อร่างของพวกเจ้า ไม่ช้าก็จะถูกแม่เพลิงอันน่าสะพรึงเหล่านี้เผาจนไหม้เป็นเถ้าถ่าน"
เย่อวิ๋นเฟยตกใจ รีบเอ่ยขึ้นทันที
"ถูกต้อง ด้วยคุณภาพเนื้อร่างของพวกเรา ห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาด มิฉะนั้นเนื้อร่างของพวกเราอาจถูกจุดติดไฟ"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าว
"ข้าไม่กลัวแม่เพลิงเหล่านี้"
หวงซางเอ่ยขึ้นทันทีทันใด
"ในอดีตเมื่อข้ายังเป็นนักบำเพ็ญปีศาจ บำเพ็ญพลังงานสายมืดมน สิ่งที่ข้าหวั่นเกรงยิ่งสุดก็คือพลังงานสายหยางแกร่งเช่นนี้
แต่บัดนี้ข้าเป็นจิ่นแล้ว โครงสร้างของร่างกายประหลาดยิ่ง ที่บำเพ็ญก็มิใช่พลังงานสายมืดมน เปลวเพลิงเบื้องหน้านี้คงทำอันตรายแก่ร่างของข้ามิได้"
หวงซางกล่าว
กล่าวจบ ร่างของหวงซางก็ปรากฏขึ้นเคียงข้างเย่อวิ๋นเฟย ยืนอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงสีแดงก่ำที่คลื่นไหว
"หวงซาง ร่างของเจ้าทนแม่เพลิงเหล่านี้ได้จริง ๆ สินะ"
เย่อวิ๋นเฟยเห็นหวงซางยืนอยู่กลางทะเลเพลิงที่คลื่นไหว ไม่บุบสลายแม้แต่น้อย ยิ่งกว่านั้นร่างยังแผ่หมอกสีเทาออกมา หมอกสีเทานั้นกลับมีฤทธิ์ขับไล่เพลิง เย่อวิ๋นเฟยจึงปลาบปลื้มยิ่งนัก
ขณะที่เย่อวิ๋นเฟยกำลังเอ่ย จูเชวี่ยตัวหนึ่งทันใดนั้นก็พุ่งลงมือถลาเข้าหาหวงซาง เล็บแหลมคมคู่หนึ่งพุ่งเข้าจับ