“นี่เป็นไปได้อย่างไร?”
ม่อเฉินจื่อตกใจหนัก รีบแปรพลังงานออกมาเป็นหัตถ์พลังงานหนึ่งข้าง พุ่งทลายออกไปตามธงกันสังครามท่อนนั้นทันที
แต่ในบัดนั้นเอง รอบกายม่อเฉินจื่อก็ปรากฏหัตถ์พลังงานสีเหลืองขึ้นพร้อมกันถึงแปดข้าง คว้าจับธงกันสังครามอีกแปดท่อนเอาไว้
หัตถ์พลังงานทั้งแปดปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ราวกับถือกำเนิดขึ้นจากความว่างเปล่า ไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ ม่อเฉินจื่อจึงไม่ทันจะขวางกั้นเสียด้วยซ้ำ
ทันทีที่คว้าธงทั้งแปดได้ หัตถ์พลังงานเหล่านั้นก็ลบร่องรอยประทับพลังวิญญาณทั้งแปดบนธงออกจนสิ้นซาก
ร่องรอยประทับพลังวิญญาณเหล่านี้แท้จริงก็คือสิ่งที่ผู้เฒ่าพิทักษ์แผ่นดินชี้แนะให้ม่อเฉินจื่อจารึกลงไป บัดนี้ท่านชี้แนะให้เย่อวิ๋นเฟยทำลายมันเสียเอง ย่อมเป็นเรื่องง่ายดายนัก
ความจริงแล้ว ครั้นเมื่อปีที่เฒ่าผู้พิทักษ์แผ่นดินหลอมสร้างธงค่ายกลทั้งเก้าผืนนี้ขึ้น ท่านก็ได้แอบวางกลเม็ดเอาไว้ภายใน ฝังร่องรอยแห่งพลังวิญญาณของตนเองไว้หนึ่งเส้นเพื่อเป็นหลังมือ
แต่ภายหลังร่างกายและร่างวิญญาณของท่านถูกโซ่เหล็กสีดำมืดมัดรัดเอาไว้ ครั้นม่อเฉินจื่อคิดอันใดขึ้นเพียงเสี้ยวเดียว ก็ควบคุมร่างวิญญาณของท่านได้โดยสิ้นเชิง ชีวิตและความตายก็อยู่ในกำมือ เฒ่าผู้พิทักษ์แผ่นดินจึงไม่อาจขยับกลเม็ดนั้นได้เลย
เมื่อร่างวิญญาณของสรรพชีวิตถูกผู้อื่นควบคุมไว้ แม้จะมีวรยุทธ์สูงส่งเพียงใด มีอุบายวิชามากมายเพียงใด ก็ไม่อาจแสดงอิทธิฤทธิ์ใด ๆ ได้
บัดนี้ได้เย่อวิ๋นเฟยช่วยเหลือ ผู้เฒ่าพิทักษ์แผ่นดินจึงใช้เวลาไม่นานก็ชี้แนะให้เย่อวิ๋นเฟยทำลายร่องรอยประทับพลังวิญญาณของม่อเฉินจื่อบนธงทั้งเก้าได้สำเร็จ ตัดอำนาจการควบคุมค่ายกลปฐพีของม่อเฉินจื่อออกโดยสิ้นเชิง
“ไม่ดีแล้ว ข้าดูเหมือนจะควบคุมธงกันสังครามทั้งเก้าท่อนนี้ไม่ได้อีกแล้ว”
ม่อเฉินจื่อสัมผัสได้ว่าสายใยระหว่างตนกับธงทั้งเก้าถูกตัดขาดจนหมดสิ้น รูม่านตาหดกระชับ พลังงานทั้งร่างคลุ้มคลั่ง คำรามลั่นด้วยความพิโรธ
“ผู้เฒ่าพิทักษ์แผ่นดิน! เจ้ากำลังเล่นอะไรกันแน่ ใช่เจ้าตัดสายใยระหว่างข้ากับธงทั้งเก้าผืนนี้หรือไม่
เจ้าจงคืนสายใยนั้นให้ข้าทันทีบัดนี้ ไม่เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าวิญญาณแตกสลาย!”